Opeens Had Ik Het ... over treinen en ander openbaar vervoer, sinds 2003


Forumoverzicht  • Verhalen, reportages en meer  • Reisverhalen en (Foto-)Reportages
   
Registreren
 
 
 

Opeens Had Ik Het ... over treinen en ander openbaar vervoer, sinds 2003

Zomer 2013 Voormalig Joegoslavië en Albanië deel 3/5

Bijzondere bijdragen over het openbaar vervoer in Nederland of in het buitenland

Plaats een reactie

Bericht Zomer 2013 Voormalig Joegoslavië en Albanië deel 3/5 door SvMp » ma 07 okt 2013 22:43

In juli/augustus heb ik een reis van 30 dagen gemaakt door het voormalig Joegoslavië en Albanië. Een prachtige reis!

Dit is het derde deel van een vijfdelige serie reportages van deze reis.

Deel 1: viewtopic.php?f=16&t=16926
Deel 2: viewtopic.php?f=16&t=16932

In het vorige deel ben ik geëindigd in Dubrovnik, in een rampzalig hotel.


11. Fietstocht Dubrovnik – Kotor (Montenegro)
Afgelegde fiets-afstand 90 kilometer

Meestal heb ik moeite met vroeg opstaan, maar dit keer totaal niet. Ik heb drie uren geslapen. Ik mail het hotel in Kotor, waar ik deze dag naar toe zal gaan, met de mededeling dat ik een slecht nacht heb gehad door het ontbreken van de beloofde airco en dat ik dit niet in een ander hotel opnieuw laat gebeuren.

Ik zoek de eigenaresse om de sleutel in te leveren, maar alles is dicht. Ze laat zich niet zien, dus ik laat de sleutel in de deur zitten. Ik bezoek de oude binnenstad van Dubrovnik, waar het bijna onmogelijk fietsen is door of het gemotoriseerde verkeer of de vele voetgangers. Dit schijnt dus het hoogtepunt van Kroatië te zijn. Te druk, niets voor mij, dus gauw die stad uit. Dat is nog niet zo eenvoudig, een kilometers lange eenrichtingsweg loopt steil omhoog naar de doorgaande weg.

Afbeelding

De eerste 16 kilometer gaan over de grote kustweg, de Jadranska magistrala. Deze ligt een stuk hoger dan Dubrovnik. Eenmaal buiten Dubrovnik, heb ik vanaf de weg een prachtig uitzicht over de stad.

Om verkeersdrukte te vermijden, ga ik bij de plaats Svekovica wederom linksaf de bergen in. Hiermee vermijd ik tevens 4 kilometer fietsen langs de luchthaven van Dubrovnik. Deze ligt meer dan 16 kilometer dan Dubrovnik af, waarschijnlijk omdat dichterbij geen geschikt groot terrein is.

Afbeelding

De secundaire weg door de bergen op 200 meter hoogte. Rechts kan ik de luchthaven zien liggen beneden. Ik kom door een paar stille dorpjes.

Bij Gruda kom 18 kilometer verder ik weer op de kustweg, die hier overigens een paar kilometer van de kust af ligt. Montenegro is niet ver meer, een kilometer of 6 verder ligt de grote grensovergang. Ik wil echter een kleine grensovergang nemen, Konfin/Kobila, helemaal in het uiterste zuid-oosten van Kroatië. Op kaarten kan ik deze grensovergang niet vinden, maar verschillende bronnen op internet maken er melding van. Oa. een Kroatisch nieuwsartikel (kan ik nu helaas niet meer terugvinden) over de primitieve omstandigheden van de Kroatische beambten die werken vanuit een simpele keet.

Na een paar kilometer ga ik weer een secundaire weg op, dit keer rechtsaf.

Afbeelding

Het is een brede maar zeer stille weg. Deze loopt evenwijdig aan de grote doorgaande weg. Tussen beide wegen ligt een rij steile hoge bergen. Die is links te zien op de foto. De weg zelf gaat niet echt steil omhoog, het is wat heuvelachtig, maar loopt tussen twee bergketens door.

Het is zeer heet. Een zuchtje wind hier. De voorraad drinken is bijna op. Er is echter nergens wat te krijgen. Slechts een paar huizen hier en daar.

Afbeelding

Dit pand waar ooit een cafe in zat, is het enige wat langs deze weg lijkt op iets waar wat te krijgen is. Het is echter verlaten.

Achter die hoge berg ligt Montenegro.

Als ik de grens niet over kan, moet ik helemaal terugfietsen. Soms passeert een auto, voornamelijk niet-Kroatisch, dus het ziet er naar uit dat het inderdaad om een internationale grensovergang.

Afbeelding

De zuid-oost punt van Kroatië in zicht. Ik moet na de afdeling echter die berg nog wel over. Splinternieuw asfalt maar vrijwel geen verkeer.

Afbeelding

Bovenop de berg ligt namelijk de grensovergang. Deze is aan Kroatische zijde nog steeds zeer eenvoudig, de keet is helemaal in de verte te zien. Maar ze hebben een prachtig uitzicht, dat dan weer wel.

Behalve twee Kroatische agenten is er niemand. Ze zijn erg vriendelijk en ik kan gelijk verder.

Afbeelding

Het niemandsland op het hoogste punt aan de rand van de berg. Wat gelijk opvalt zijn de zwarte bergen van Montenegro die de naam van het land eer aan doen.

Aan de Montenegrijnse kant staat een fraai stenen gebouwtje. De agenten daar komen wat nors over. Eentje zit op een bankje krant te lezen en deelt bevelen uit aan een jongere collega. Ik krijg een stempel in mijn paspoort, de eerste deze reis! glimlach

Afbeelding

Er volgt een steile afdeling. Rechts Igalo in zicht. Er zijn volop winkels en de prijzen liggen veel lager dan in Kroatië. Ik sla een voorraad drinken in. Er wordt betaald met de euro.

Het verkeer in Montenegro is verschrikkelijk. Er lijkt geen respect te zijn voor andere weggebruikers en zeker niet voor fietsers. Ik kom weer op de doorgaande weg, in Montenegro de E65/E80. De weg is smaller dan in Kroatië en overal ligt glas. Ik kom door een verstedelijkt gebied, in en rond Herceg Novi. Heel onaangenaam fietsen.

Acht kilometer verder wordt het iets beter, wat minder bebouwd en weer zicht op zee. Glas en verkeer blijven echter mijn volle aandacht opeisen en de vermoeidheid is nu volop voelbaar. Eindelijk bereik ik de baai van Kotor.

Bij Kamenari steek ik de baai over met een pontje. Voor voetgangers is deze gratis, voor voertuigen moet betaald worden. De fiets kost 1 euro.

Afbeelding

Foto vanaf de pont tijdens de vaart.

Afbeelding

De pont na aankomst in Lepetane.

Nog 11 kilometer langs de baai fietsen naar het hotel. De baai van Kotor is schitterend! De weg is extreem smal. Auto's kunnen elkaar bijna niet passeren, auto's moeten zelfs de grootste moeite doen om mij in te halen.

Afbeelding

De baai van Kotor.

Afbeelding

Een van de dorpjes langs de baai van Kotor bij zonsondergang. Het is erg toeristisch.

Dit is de doorgaande weg. In Nederland noemen we het een fietspad, in Montenegro wordt ook hier de naam Jadranska magistrala gebruikt.

Er zijn volop hotels. Bij aankomst in mijn hotel, Apartmani Markovic, geeft de eigenaar mij een prachtige kamer helemaal bovenin. Veel luxer en mooier dan ik geboekt heb. Bij het informeren naar hoe het zit, zegt hij dat hij mij die kamer zonder meerkosten geeft naar aanleiding van mijn mail en dat ik wat slaap in te halen heb. Echt een fantastische actie! Die kans grijp ik dan ook met beide handen aan.


12. Fietstocht Kotor – Bar (Montenegro)
Afgelegde fiets-afstand 65 kilometer

Na 11 uren slaap word ik wakker. Ik pak gelijk mijn spullen om te vertrekken.

Afbeelding

Foto vanaf het Balkon.

Bij vertrek krijg ik een drankje aangeboden van de eigenaar en we kletsen nog. Heel vriendelijk! Gelukkig zijn er ook goede hoteleigenaren.

Afbeelding

Na een paar kilometer kom ik door Kotor. Voordat ik verder ga, ga ik eerst een rondje wandelen in de oude binnenstad. Deze staat op de Werelderfgoedlijst van de Unesco.

Vlak buiten Kotor ligt een tunnel waar ik met de fiets niet door kan. Daarom moet ik de oude weg over de berg nemen. Ik ontbijt bij een tankstation aan de rand van Kotor bij de ingang van de tunnel. Nou ja, tankstation..een restaurant, café, winkel en je kunt er ook nog tanken, totaal niet vergelijkbaar met wat we hier hebben. Een goede maaltijd is hard nodig, want het wordt hard werken. Die tunnel is niet voor niets gebouwd. De oude weg begint gelijk flink te stijgen. De klim bestaat uit allerlei haarspeldbochten achter elkaar. Daardoor blijf ik hemelsbreed vlakbij Kotor, ik kom alleen steeds hoger.

Afbeelding

Uitzicht over Kotor en de baai.

Het voordeel van die tunnel is dat er op de oude weg totaal geen verkeer meer is. Na de serie haarspeldbochten bereik ik het hoogste punt. De weg daalt en zal beneden weer uit komen op de grote weg. Deze is in Montenegro niet echt aantrekkelijk. Er is echter tot aan Budva, 18 kilometer verder, een alternatieve route door de bergen mogelijk. Deze neem ik dus. In plaats van afdalen, ga ik linksaf verder de bergen in.

Afbeelding

Het is een schitterende route!

Afbeelding

Op deze afgelegen plek een monument met een communistische symboliek. Er is zelfs een hamer en sikkel te zien in de ster links boven.

Afbeelding

Er zijn een paar kleine dorpjes en geen verkeer, desondanks toch een winkel om weer een voorraad Rauch Green Apple in te slaan.

Afbeelding

Carport roffel

Afbeelding

Op het hoogste punt wordt het weggetje zeer smal, maar de omgeving wordt alleen maar mooier.

Afbeelding

Uitzicht op Budva. Er volgt een afdaling met opnieuw de nodige haarspeldbochten. Daarmee eindigt een van de mooiste fietsroutes van deze reis.

Budva is een toeristische badplaats, vooral populair onder Russen. Het is er net zo ordinair als de naam Budva zelf klinkt.

Wat volgt is nog 35 kilometer over de drukke weg naar Šušanj, een voorstad van Bar.

Afbeelding

De E65/E80 tussen Budva en Petrovac. Druk verkeer en veel rommel langs de weg. Het is dan ook geen verrassing als ik voel dat de voorband zacht is, 10 kilometer voor Šušanj. Door af en toe lucht bij te pompen kan ik doorrijden.

In Sutomore? zie ik eindelijk weer spoor glimlach. Ik kan het niet laten om even op het station te kijken, dat vol mensen staat. Nog een laatste keer band oppompen, en dan door naar het hotel. Dat is niet te vinden. Niet geheel onverwacht, want ik heb alleen GPS-coördinaten en op de kaarten is nergens een weg te zien. Het schijnt vlakbij het station van Šušanj te zijn. Daar geef ik het zoeken op en bel ik de eigenaar. Na een paar minuten zie ik een grote auto komen en ik volg hem. Het blijkt dat er geen weg naar het hotel ligt. De laatste 1,5 kilometer is offroad. De gemeente heeft geen geld om wegen aan te leggen. Hier en daar staat een nieuw gebouw, bijna nooit af. En dat geldt ook voor het hotel.

Het is een enorme bouwput. Een paar kamers zijn enigszins klaar. Er is geen airco, volgens de eigenaar omdat de leverancier niet is op komen dagen. De familie van de eigenaar woont in het hotel, in een aantal ruimtes. Af en toe kan ik naar binnen kijken en de aanblik is schrijnend. Men leeft daar in een betonnen karkas van wat een of ander resort moet worden volgens de grote verhalen van de eigenaar.

Volgens de eigenaar is het ontbreken van airco geen probleem, door de koele wind. Die is er inderdaad, dus ik geef het een kans. Doorfietsen is nu heel onaantrekkelijk door die band. Ik heb voor twee dagen gereserveerd. De eigenaar is ondanks alle rotzooi zeer vriendelijk. Eén man, die hij "zijn manager" noemt, doet alles voor hem. Omdat er geen airco is, bieden ze aan gratis al mijn was te doen. Ideaal, aangezien ik bijna geen schone spullen meer heb. Ik ga het dorp in om wat te eten. Als ik een uur later terug kom, hangt al mijn was keurig op het balkon van mijn kamer.

De nacht valt uiteindelijk toch tegen. Er is harde muziek hoorbaar vanuit het dorp, maar de balkondeur sluiten geeft hitte. Veilig is het ook niet, want balkon zit laag bij de grond en het hek ontbreekt nog. Ik heb mijn fiets voor de deur gezet. De kans is klein dat er iemand komt, het hotel is omgeven door een maanlandschap waar niemand wat te zoeken heeft.


13. Verblijf Bar (dagtocht naar Pogradec)
Afgelegde fiets-afstand 75 kilometer

's Ochtends is het nodige aan ongedierte in de kamer gekomen. Niet vreemd als alles open staat. Ik wil hier niet blijven en besluit te vertrekken. Eerst vervang ik mijn voorband. Het zoeken van de oorzaak van het lek kost veel tijd, uiteindelijk vind ik niets. Wonder boven wonder is dit de enige keer tijdens deze reis dat ik bandenpech heb, maar op dat moment wist ik dat uiteraard nog niet.

Ik vertel de eigenaar dat ik vertrek. Hij zegt joviaal tot vanavond, maar ik zeg dat ik definitief vertrek en wil betalen voor deze nacht. Hij begrijpt de redenen, en doet nergens moeilijk over. Zijn "manager" moet de administratie in orde maken en 5 minuten later krijg ik het bewijsje van verblijf dat ik aan de grens moet laten zien. Hij zegt nog: Als ze moeilijk doen, dan heb je mijn telefoonnummer, en hij zegt nog iets over zijn vele connecties overal.

Afbeelding

Het hotel.

Kwaad ben ik niet. De eigenaar is een sympathieke vent, maar hij had nooit een hotel moeten beginnen, en zeker niet gelijk zo groot. De overnachting kostte 20 euro. Op de plek van de schroothoop onder de overkapping zou een zwembad moeten komen.. Ik ben van plan om een dagtrip naar Podgorica te maken. Ik ben echter nu wel dakloos en dat moet eerst opgelost worden.

Afbeelding

Station Šušanj. Niets meer dan een treurige halte.

Tussen Šušanj en Sutomore fiets ik naar een paar huizen om te kijken of er kamers verhuurd worden. Gelijk komt er een man op mij afstappen die door heeft dat ik een kamer zoek. Hij heeft een soort van appartement aan zijn huis waar ik voor 20 euro een nacht kan verblijven. Ik wil echter vooraf de airco zien werken, en deze blijkt defect te zijn. Ik bedank de man vriendelijk om verder te kijken, maar hij zegt dat een vriend van hem ook kamers verhuurt en dat hij die zal bellen. Dat doet hij en ik ben benieuwd wat dat zal zijn.. Een paar minuten later komt er een man aanlopen. Hij werkt bij een complex vol appartementen nog geen honderd meter verder! De eigenaren zijn Duitsers en alles is nieuw en keurig. Kosten ook 20 euro per nacht. Ik dump al mijn spullen in het appartement en ga gauw naar het station!

Afbeelding

Station Sutomore.

Afbeelding

Bijzonder stationsgebouw. Tijdens e-mail contact met de spoorwegen werd mij verteld dat fietsen niet mee kunnen in de trein. Ik besluit de gok toch te wagen en koop een kaartje naar Podgorica bij het loket voor EUR 2,80. Na een uur komt de trein. De fiets mag probleemloos mee, ook al is er geen fietsruimte. Het is wel duur. Ik moet 4 euro betalen aan de conducteur, veel meer dus dan wat het kaartje voor mezelf kost.

Afbeelding

Na ongeveer drie kwartier treinen kom ik aan in Podgorica.

Afbeelding

Straatzijde station Podgorica.

Omdat het niet zo vroeg meer is, kijk ik korte tijd rond in Podgorica om vervolgens snel te beginnen aan de fietstocht terug naar Sutomore.

Afbeelding

Er loopt een brede weg vanuit Podgorica met hier en daar lelijke bedrijfsgebouwen. Misschien is dit wel het lelijkste stuk Montenegro.

Afbeelding

Station Golubovci. Hier stoppen alleen lokale treinen, in elke richting 9 per dag. Tussen Podgorica en Bar is relatief veel treinverkeer.

Afbeelding

Nog wel een stationschef, maar geen kaartverkoop meer. Dit geldt voor alle stations tussen Sutomore en Sutomore. Qua architectuur overeenkomsten met de andere stations aan de spoorlijn.

Afbeelding

Het meer van Shkodër. Hier dichtgegroeid met planten. Dit meer ligt tussen Albanië en Montenegro.

Afbeelding

Weg en spoorlijn over een smal gedeelte van het meer.

Afbeelding

Meer van Shkodër.

Ik kijk nog even in Virpazar. Daar is ook nog een station. Ik kan nog met de trein terug, maar besluit om toch de fietsen. De weg gaat door een tunnel waar fietsen niet toegestaan is, dus ik moet over een bergweg door afgelegen gebied. Eigenlijk net wat te laat om nog te fietsen maar de afstand van 38 kilometer is goed te doen. Maar waar ik geen rekening mee heb gehouden is de enorme klim die maar niet op lijkt te houden. Achteraf blijk ik 700 meter te hebben geklommen. Tijdens de klim zie ik bliksem in de verte. Het wordt donker, en de bliksem is heftig nadenkend . Doodeng! Terug naar Virpazar is geen optie, ik kan de trein niet meer halen. Vrijwel geen huizen en al helemaal geen verkeer. Gelukkig is het onweer niet dichterbij gekomen. Bij de afdaling schrik ik nog van een kudde koeien op de weg. Die beesten hebben geen verlichting knipoog. Ik ben erg blij als ik in Petrovac aan de kust kom. Ruim een uur later kom ik weer terug bij het appartement.


14. Fietstocht Bar – Shkodër (Albanië)
Afgelegde fiets-afstand 52 kilometer

Een spannende dag, want ik ga naar Albanië glimlach.

Afbeelding

Het centrum van Bar met merkwaardige bouwsels.

Ik ontbijt bij een restaurant in het centrum en ga eerst even kijken op het station dat vlakbij is.

Afbeelding

Station Bar vanaf de weg.

Afbeelding

Er komt net een trein binnen. Dit station is het begin-/eindpunt van de treinen.

Afbeelding

Station Bar. Groot seinhuis op de voorgrond, veel materieel en de prachtige bergen rondom!

De te fietsen afstand is niet lang deze dag, slechts 52 kilometer. Ik doe het dan ook rustig aan en ga eerst Stari Bar bekijken.

Afbeelding

Stari Bar, de oude stad.

Afbeelding

Om de drukke weg te vermijden neem ik bij Dobra Voda een binnenweg. Hier is ook behoorlijk wat verkeer, omdat deze weg ook ruim 20 kilometer afsnijdt. De grote weg gaat namelijk via een grote omweg langs de kustplaats Ulcinj richting de grens, deze smalle weg gaat rechtstreeks richting Albanië. Uiteindelijk kom ik weer op de grote weg, vanaf Bar de E851. Deze is opmerkelijk rustig op het laatste stuk naar de grens.

Afbeelding

Sukobin, aan de grens. Tweetalig naambord.

Afbeelding

Ruim 1 kilometer van de grens af begint plotseling een file. Uiteraard probeert een Montenegrijn er omheen te komen, wat een confrontatie oplevert met de Renault die er aan komt rijden. Pas na lang toeteren en ruzie maken gaat hij toch weer achteruit zwaaien . Dit soort belachelijke acties zie je overal in Montenegro.

Zal de grenscontrole zo streng zijn? Zo'n lange wachtrij heb ik tijdens deze reis namelijk nog nergens gezien. Ik fiets langs de file. De grenscontrole stelt niets voor. Er zijn drie loketten waar het paspoort getoond kan worden. Iedereen kan daarna gelijk doorrijden. Er wordt helaas niet gestempeld, zelfs geen uitreisstempel van Montenegro.

Afbeelding

Ik zie een lege weg voor me en vraag me af of ik per ongeluk een controle ben doorgeglipt. Ik ga terug, informeer bij een wisselkantoortje, de controle is gecombineerd van beide landen samen. Die controle verloopt uiterst vlot. Waarom dan toch die file? De verklaring is simpel: Bij de grenscontrole wordt het verkeer verdeeld over meerdere rijbanen, die na de controle weer samen gevoegd worden tot één rijbaan. Met Montenegrijnen die elkaar geen millimeter ruimte gunnen en Albanezen die ook behoorlijk ruw zijn in het verkeer, loopt dat uit in een verkeerschaos. De flessenhals is dus niet die grenscontrole maar de situatie daarna blozen .

Afbeelding

Een schooltje in Muriquan "investeren in school, investeren in de toekomst". In Albanië zijn hulporganisaties actief die scholen bouwen.

Afbeelding

Een droog kanaal en sloppen.

Afbeelding

Dorp Zus.

Afbeelding

Aankomst in Shköder glimlach.

Afbeelding

Station Shköder. De ene trein die rijdt is allang vertrokken, maar ik ga wel even kijken.

Afbeelding

Stationshal, opmerkelijk netjes.

Afbeelding

De dienstregeling. Het lijkt heel wat, maar het gaat om slechts één trein per dag van en naar Shköder. Shköder is het begin- en eindpunt van de treinen.

Er vertrekt één trein per dag om 5:40. Deze zal ik de volgende dag nemen, dus dat betekent heel vroeg uit bed.

Afbeelding

De trein voor morgen staat al klaar glimlach.

Afbeelding

Close-up van de ingang van het station.

Ik zoek mijn hotel op. Shköder is best een leuke stad! Voor nog geen 2 euro eet ik een heerlijk bord Spaghetti bij een keurig restaurant. Daar let ik extra goed op, gezien het risico op voedselvergiftiging in Albanië. Ik zorg er voor dat ik de route naar het station in mijn hoofd heb en ga terug naar het hotel om op tijd te slapen.


15. Treinreis Shkodër – Tirana (Albanië)
Afgelegde fiets-afstand 30 kilometer

Om 5:00 uur gaat de wekker. Ik pak mijn spullen. De hotelkamer is inclusief ontbijt. Dat krijg ik in een plastic zakje mee.

Er zijn op dit vroege tijdstip best veel mensen op straat. Overal zijn cafeetjes open waar mensen aan de koffie zitten.

Afbeelding

Het is even spannend hoe er op de fiets wordt gereageerd, maar zoals altijd reageert niemand daar op. De deur aan het uiteinde van de trein ontbreekt. Daardoor kan ik tijdens de reis mooie foto's maken vanuit de trein laughing.

Ik ga de trein uit om een kaartje te kopen. Het loket zit niet in de grote stationshal, maar aan de voorkant bevindt zich een loket aan de buitenkant van het gebouw. Het kaartje kost 145 lek, ca. EUR 1,05. De rit is ongeveer 92 kilometer lang en de trein doet er bijna 4 uren over.

Afbeelding

De meeste ramen zien er zo uit.

Overal is te lezen dat treinreizen in Albanië een avontuur is, en zo heb ik het ook ervaren.

Afbeelding

Op het station loopt veel personeel rond. Er is een handjevol reizigers.

Afbeelding

De trein is vertrokken. Hier volgt een uitgebreide serie foto's vanuit de trein, het is een bijzondere rit over een uiterst vervallen spoorlijn.

Afbeelding

Station Mjede, de eerste stop. Hier stappen behoorlijk wat mensen in.

Afbeelding

Vertrek uit station Mjede.

Afbeelding

Station Hajmel na vertrek.

Het ontbijt ziet er niet best uit. De bak Joghurt is aangebroken, het flesje jus d'oranje is open geweest en zelfs niet volledig gevuld. Het ziet er allemaal niet fris uit, en het ontbijt zal dan ook in een afvalbak in Tirana verdwijnen.

Afbeelding

Station Baqel.

De trein raakt behoorlijk vol. Er komt een oude man met een fiets in de trein en wil deze tegen de mijne aanzetten. De oude man vraagt keurig of ik dat ok vindt, en bewaakt zijn krot bij elke stop. Mensen hebben enorme hoeveelheden bagage mee zich, zoals grote zakken met groenten van het land en emmers met eieren en de oude man zorgt er voor dat ze met hun zooi uit de buurt van de fietsen blijven.

Al gauw blijkt dat ik een van de weinigen ben met een kaartje. De meeste mensen drukken wat geld in de hand van de conducteur die vervolgens nergens moeilijk over doet. Voor mijn fiets moet ik 100 lek betalen, die ook in de zakken van de conducteur verdwijnt. Ik val duidelijk op als toerist, alleen de allerarmsten nemen de trein in Albanië.

Afbeelding

Landschap vanuit de trein.

Afbeelding

Station Lezhe, een van de grootste stations.

Afbeelding

Vertrek vanuit Lezhe.

Afbeelding

Spoorlijn door groen landschap.

Afbeelding

Verval langs het spoor.

Afbeelding

Veel sporen zijn overwoekerd en de spoorlijn die het minst is overwoekerd, wordt nog gebruikt. Ook als voetpad overigens.

Afbeelding

De trein gezien vanuit de trein.

Afbeelding

De buitenwijken van Tirana. Overal hangen nog vlaggetjes en spandoeken van de recente verkiezingen.

Afbeelding

Tirana. Veel vlaggen van de democratische partij. Shköder hangt er ook vol mee, maar toen ik daar was, had ik nog niet in de gaten dat het om de verkiezingen ging.

Afbeelding

Na een lange rit kom ik aan in Tirana, net op tijd voordat het echt heet wordt. Links het perron en rechts is een markt. Daarom stapt bijna iedereen ook rechts uit. Al die spullen die de trein in zijn gesleept, zijn voor de markt.

Afbeelding

Terwijl de mensen rechts de trein verlaten, fotografeer ik het lege perron.

Afbeelding

De locomotief die gelijk is losgekoppeld.

Afbeelding

Het loket. Ook hier buiten de stationshal.

Afbeelding

De dienstregeling. Amper treinen. Alleen tussen Dürres en Tirana rijdt dagelijks een handjevol treinen. Er zijn veel meer bussen. Voor het station volop bussen, vooral naar Dürres. Ze proberen je de bus in de praten. Soms staan ze zelfs op het dak van de bus te schreeuwen waar de bus naar toe gaat. De bus is echter wel veel duurder dan de trein.

Afbeelding

Het grote plein van Tirana, het keurig nette deel van de stad.

Eerst ga ik mijn spullen naar het hotel brengen. Dat ligt helemaal buiten Tirana. Er komen valt niet mee, het is vanuit het centrum 8 kilometer fietsen en er wordt aan de weg gewerkt.

Afbeelding

Ondanks dat ik volgens de reservering pas om 14.00u kan inchecken, is mijn aankomst om 10:30 geen enkel probleem. Dit is een van de beste hotels van deze reis. Voor 20 euro per nacht verblijf ik twee dagen. En voor nog geen 3 euro wordt al mijn kleding gewassen. Alles nieuw, mooie grote kamer, internet, airco, alles is perfect. Er zijn bijna geen gasten. De man met hond die 's nachts het terrein bewaakt staat er dus vooral voor mijn fiets laughing.

Door het vroege opstaan, is het nog vroeg. Een paar uren relaxen en dan een rondje door Tirana.

Afbeelding

Wijk aan de rand van het centrum.

Afbeelding

Winkel.

Afbeelding

Een doorsnee straat in Tirana. Straatbeeld doet erg aan Roemenië denken.

Afbeelding

Het hotel ligt vlakbij deze autoweg. Om de werkzaamheden te vermijden fiets ik over deze weg terug. Verkeersregels worden niet nageleefd in Albanië. In Albanië staan in het centrum hier en daar verkeerslichten maar die staan er grotendeels voor de sier. Het is echter lang niet zo erg als het verkeersgedrag in Montenegro. Het valt mij allemaal mee. Maar ook over het fietsen over een autoweg wordt uiteraard niet moeilijk gedaan.

Met dit rondje Tirana eindigt deel 3 van deze serie reportages. In deel 4 nog veel meer Albanië plus het vervolg van de reis glimlach.

SvMp
Berichten: 700
Geregistreerd: zo 27 jul 2008 12:38
Woonplaats: Frieslân
Heeft Bedankt: 3 keer
Ontvangen Bedankjes: 7 keer
Bericht Re: Zomer 2013 Voormalig Joegoslavië en Albanië deel 3/5 door flv-fgsp » di 08 okt 2013 10:03

Leuk leuk leuk, benieuwd naar het vervolg.
De opnamen van het station in Tirana zijn inmiddels historisch, de treinen eindigen sinds 2 september aan de rand van de stad.

flv-fgsp
Berichten: 268
Geregistreerd: vr 21 jan 2011 21:16
Woonplaats: Leuven
Ontvangen Bedankjes: 1 keer
Bericht Re: Zomer 2013 Voormalig Joegoslavië en Albanië deel 3/5 door SvMp » di 08 okt 2013 13:14

Wow, dat is interessante info! Heb je een link naar een bron?
Ik ben wel benieuwd naar de reden.

Aan de rand van Tirana zijn helemaal geen stations. Het eerste station vanaf Tirana is Vorë, maar deze ligt 13 kilometer van de rand af. Deze komt nog aan bod in het volgende deel. Ik heb aan de spoorlijn niets gezien van een station aan de rand, dus ik ben ook heel benieuwd waar de trein gaat stoppen. Wat ik wel heb gezien is dat mensen zelf de trein stoppen door mensen op het spoor te laten staan. De trein stopt dan, en mensen springen vervolgens uit de trein. Dit gebeurde een paar keer in de buitenwijken, die ver van het centrum af liggen en waar vreemd genoeg geen enkele halte is.

SvMp
Berichten: 700
Geregistreerd: zo 27 jul 2008 12:38
Woonplaats: Frieslân
Heeft Bedankt: 3 keer
Ontvangen Bedankjes: 7 keer
Bericht Re: Zomer 2013 Voormalig Joegoslavië en Albanië deel 3/5 door flv-fgsp » di 08 okt 2013 18:29

De bron is het Auslandsforum op de Draaischijf: http://www.drehscheibe-foren.de/foren/r ... 26,6561169

Er wordt een nieuwe weg aangelegd. "Voorlopig" beginnen en eindigen de treinen in Vöre, maar er zou nog een nieuwe halte Tirana komen. Als je het mij vraagt rijden er over 2 jaar geen treinen meer in Albanië...

flv-fgsp
Berichten: 268
Geregistreerd: vr 21 jan 2011 21:16
Woonplaats: Leuven
Ontvangen Bedankjes: 1 keer
Bericht Re: Zomer 2013 Voormalig Joegoslavië en Albanië deel 3/5 door SvMp » di 08 okt 2013 19:00

Drehscheibe, echt onovertroffen als het gaat om informatie en foto's.

Ik vrees dat je gelijk hebt.. volgens schrijfsels op Drehscheibe is de reden voor sluiting dat men de boulevard wil verlengen. Er zijn plannen voor een nieuw station, maar ik geloof niet dat het er ooit gaat komen. Bovendien: Is het niet logischer om eerst te bouwen en dan te slopen? En waar komt het geld voor die boulevard vandaan? Het zou veel logischer zijn bijvoorbeeld direct voor het station een groot plein te maken en daar vanaf een nieuwe boulevard te realiseren die haaks op de sporen staat. Er zijn zoveel wilde plannen, zoals verbindingen naar het buitenland en zelfs een HSL terwijl daar geen enkele trein nog harder dan 30 km/uur rijdt. Ik vrees dat het einde verhaal is en ik heb mazzel gehad dat ik het nog heb mee mogen maken.

SvMp
Berichten: 700
Geregistreerd: zo 27 jul 2008 12:38
Woonplaats: Frieslân
Heeft Bedankt: 3 keer
Ontvangen Bedankjes: 7 keer
Bericht Re: Zomer 2013 Voormalig Joegoslavië en Albanië deel 3/5 door Stootblok » vr 29 aug 2014 15:07

Over de Magistrale
Als een weg Magistrale heet, dan is die weg onderdeel van het hoofdwegennet. Tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw waren veel plaatsen alleen per geitenpad bereikbaar. Magistrales zijn niets meer dan uitgebouwde, geasfalteerde geitenpaden met zoveel mogelijk strakgetrokken bochten en als je goed kijkt, dan kun je alleen bewondering hebben voor het vele werk, wat is verzet, zeker in gebieden met heuvels of bergen.
Pas later kwam men op het idee om snelwegen te bouwen, als eerste op de route Ljubjana - Zagreb - Belgrado - Skopje, de weg van de broederschap en eenheid...

Over de hotels en huizen, die nooit af lijken te komen.
Ruwbouw is zo ontzettend goedkoop, dat men snel geneigd is om groter te bouwen dan nodig. Als het pand afgewerkt moet worden, is het geld op.

Albanees spoor.
Afgezien van de corruptie, zie je hier vooral de mentaliteit terug, dat iets gebruikt wordt, totdat het kapot gaat. Het hele idee van preventief onderhoud is volslagen onbekend. Voor verbetering van het spoor hoopt men op Europees geld omdat de EU ruime fondsen heeft voor uitbouw en ontwikkeling van lange-afstands-routes en goederenvervoer per rail.

Verder aardig verslag.
*

Stootblok
Moderator / Beheerder
Berichten: 858
Geregistreerd: zo 11 maart 2007 00:30
Woonplaats: Delnice
Heeft Bedankt: 17 keer
Ontvangen Bedankjes: 4 keer
Bericht Re: Zomer 2013 Voormalig Joegoslavië en Albanië deel 3/5 door Vinny » za 30 aug 2014 20:11

Mooie repo :)

Avatar gebruiker
Vinny
Spoormedewerker
Spoormedewerker
Berichten: 6989
Geregistreerd: wo 14 dec 2005 23:54
Woonplaats: Heeg
Heeft Bedankt: 1 keer
Ontvangen Bedankjes: 3 keer
 

Plaats een reactie

Keer terug naar Reisverhalen en (Foto-)Reportages

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast