Opeens Had Ik Het ... over treinen en ander openbaar vervoer, sinds 2003


Forumoverzicht  • Verhalen, reportages en meer  • Reisverhalen en (Foto-)Reportages
   
Registreren
 
 
 

Opeens Had Ik Het ... over treinen en ander openbaar vervoer, sinds 2003

Zomer 2014 deel 2/3: Van Ploiești naar Ploiești via BG en RS

Bijzondere bijdragen over het openbaar vervoer in Nederland of in het buitenland

Plaats een reactie

Bericht Zomer 2014 deel 2/3: Van Ploiești naar Ploiești via BG en RS door SvMp » vr 26 dec 2014 03:20

Ook dit jaar heb ik weer een lange reis gemaakt in de zomervakantie. Dit is het tweede deel van een driedelige serie reisverslagen van deze reis.

Helaas is het niet volgens plan gelopen door extreem slecht weer. Het oorspronkelijke plan is in grote lijnen: Polen -> Slowakije -> Oekraïne -> Moldavië -> Roemenië -> Bulgarije -> Servië -> Bosnië -> Kroatië -> Servië -> Hongarije.

In het begin van de reis voelde ik mij genoodzaakt om in Oekraïne niet verder te reizen, vanwege de vreemde situatie daar. Hierover in dit eerste deel meer. In Roemenië pakte ik het plan weer op, maar in Servië bleek het weer in de westelijke Balkon zo slecht te zijn (elke dag onweer) dat ik terug ben gegaan Roemenië in.

Uiteindelijk is dit het geworden: Polen -> Slowakije -> Oekraïne -> Slowakije -> Hongarije -> Roemenië -> Bulgarije -> Servië -> Roemenië -> Moldavië -> Roemenië -> Hongarije (dit reisverslag gaat over het vetgedrukte deel)

Aanvankelijk was ik niet van plan om van deze reis een uitgebreide reportage te maken. Er is totaal geen samenhang. Vooral de weersvoorspellingen waren bepalend, en op het laatste moment toch nog naar Moldavië geweest (en zelfs daar in zware onweersbuien terecht gekomen).
Van veel dagen heb ik amper foto's/verhalen. Weinig fietskilometers, en relatief veel lange treindagen doordat ik drie keer dwars door Roemenië heb gereisd.
Vlak na de reis een behoorlijk katerig gevoel. Maar bij het bekijken van de foto's zag ik toch best veel mooi materiaal met mooie verhalen en het wordt toch een volwaardig reisverslag!

Dit is deel twee. Er zullen drie delen komen.
Deel 1: viewtopic.php?f=16&t=17366

Aan het eind van het vorige deel ben ik aangekomen in Ploiești. Het plan was om vanuit Ploiești naar Bulgarije te gaan. Ik zou een tijdje rondkijken in Bulgarije. Vanaf Bulgarije zal ik via Servië naar Sarajevo reizen. Dit plan is echter mislukt door het slechte weer. Vanuit Kraljevo zou ik een afstand van honderden kilometers - verspreid over meerdere dagen - moeten fietsen om in Sarajevo te kunnen komen. De vooruitzichten waren zo slecht, met veel regen en onweer, dat dit onmogelijk zou worden. Ik besloot om terug te gaan naar het oosten waar de vooruitzichten gunstiger waren. Resultaat is dat deze reportage gaat over de reis van Ploiești naar .... Ploiești.


Maandag 21 juli 2014: Ploiești(RO) - Dobrich/Добрич(BG)

's Ochtends vroeg neem ik een private trein van vervoerder Regiotrans naar Medgidia, via Boekarest. Medgidia ligt ca. 25 kilometer ten westen van de kust. Het traject tussen Boekarest en Medgidia loopt ongeveer evenwijdig aan de Bulgaarse grens die ca. 60 kilometer zuidelijk ligt.

Vanaf station Medgidia loopt een aftakking van de doorgaande spoorlijn naar de grens met Bulgarije. Er is al lang geen grensverkeer meer over deze spoorlijn. Station Negru Vodă is het eindstation in Roemenië. Er rijdt echter sinds 2013 geen reizigersverkeer meer omdat CFR de rekeningen voor het netbeheer niet meer kon betalen. Interessant topic over deze lijn op een Roemeens spoorforum: http://www.forumtrenuri.com/t85p30-803- ... negru-voda

De fiets-afstand is 61 kilometer. Het Bulgaarse grensstation van de spoorlijn is Kardam/Кардам, 13 kilometer fietsen vanaf Negru Vodă. Einddoel van deze dag is de stad Dobrich/Добрич, wat ook een de spoorlijn ligt. Gelukkig rijden er aan Bulgaarse zijde nog wel dagelijks enkele passagierstreinen.

Afbeelding

Aankomst op station Medgidia, waar de Regiotrans trein op het punt staat om weer verder te rijden naar Constanța.

Afbeelding

Veel zwerfhonden in en rond het station.

Afbeelding

Straatzijde stationsgebouw. Ik ga gauw richting het zuiden. Eerst doorkruis ik Medgidia. De stad ligt aan het Donau-Zwarte Zeekanaal. Bij het verlaten van de stad kom ik over de brug waarmee ik het kanaal oversteek.

Afbeelding

Het eerste dorp is Valea Dacilor. De route tussen Medgidia en Negru Vodă kenmerkt zich door de kale vlakte met weinig dorpen. Alle stations zijn er uiteraard nog, maar er komen geen treinen meer.

Afbeelding

T-splitsing van weg 392 en de weg vanuit het dorpje Casicea.
Voor de beeldvorming een linkje naar Google Streetview: https://maps.google.nl/maps?ll=43.94783 ... 1,,0,-5.33

Afbeelding

Eén van de weinige dorpjes aan de route.

Afbeelding

Een typisch Roemeens straatbeeld: huisjes, hoge erfafscheiding, ganzen, veel kabels.

Een tijdje later kom ik aan in de grensplaats Negru Vodă, met ca. 5600 inwoners.

Afbeelding

Station Negru Vodă. Ondanks dat er geen treinen meer rijden is er gewoon nog een stationschef aanwezig, die zijn auto maar voor het stationsgebouw heeft geparkeerd.

Afbeelding

Het gebouw is nog gewoon open. De dienstregeling hangt er nog. Alsof de treinen nog gewoon rijden.

Afbeelding

Het emplacement van Negru Vodă.

Afbeelding

Negru Vodă.

Afbeelding

Slingers met afwisselend EU-vlaggen en Roemeense vlaggen. Straatmeubilair in de kleuren van de Roemeense vlag. Links onder in het gebouw is een winkeltje waar ik zo veel mogelijk van mijn stapel Roemeense bankbiljetten uitgeef aan eten en drinken. Daarna verlaat ik Negru Vodă.

Afbeelding

Een eindje verderop komt de grensovergang al in zicht.

De grensovergang bestaat uit vele betonnen bouwsels die bijna allemaal leeg staan en overwoekerd zijn met onkruid. Er is helemaal niemand, behalve twee agenten, een Bulgaar en een Roemeen. Ze vragen naar papieren voor de fiets, zeggen "Just joking" en wensen mij een goede reis verder :D

Afbeelding

Even later rij ik Bulgarije binnen. Links ligt de overwoekerde spoorlijn naar Kardam.

Afbeelding

Kardam/Кардам

Afbeelding

Het stationsplein van station Kardam. Twee keer per dag vertrekt een trein vanaf dit eindstation, 's ochtends en 's avonds. Over een half uurtje zal de laatste trein naar Dobrich vertrekken.

Afbeelding

De trein staat al klaar.

Dobrich is nog 31 kilometer fietsen. Ik kan kiezen: Door fietsen of toch de trein nemen. Er is echter één probleem: Ik heb geen Bulgaarse leva. Ik had wel een pinautomaat verwacht in Kardam, maar er is niets. Ik benader het personeel dat op het perron aanwezig is. Ze lijken de situatie te begrijpen en ze geven aan dat ik wel in kan stappen.

Afbeelding

Er is een handjevol mensen op het perron, maar dat zijn geen passagiers. Ik ben de enige instapper. De trein vertrekt.

De rit kost BGN 2,70 maar ze laten mij gratis mee reizen. Een dik uur later kom ik in Dobrich/Добрич aan, een stad met ruim 92.000 inwoners. Daar vind ik een plek om te overnachten in hotel Bulgaria, een enorm communistisch hotel. Er hangt een bijzondere sfeer. Onderin het hotel bevindt zich een nachtclub waar ik mijn fiets kan stallen. Ik ben niet de enige fietser die nacht. De nachtclub ziet er uit alsof er al tien jaar niets gebeurd is.


Dinsdag 22 juli 1014: Dobrich(BG) - Sliven/Сливен(BG)

Afbeelding

Na een goede nachtrust op een van de hogere etages maak ik een foto van het uitzicht.

De ontbijtzaal is een waar museum waar de tijd compleet stil lijkt te staan. Helaas is dit ook te merken aan de kwaliteit van het ontbijt.

Afbeelding

De buitenkant van het hotel, middenin de stad.

Afbeelding

En dan de klapper: Station Dobrich. Omdat er slechts 6 treinen vandaan vertrekken, is het station het grootste deel van de dag verlaten. Maar omdat Dobrich wel een grote stad is, is het gebouw enorm. Echte Oostblok-architectuur zoals je die nog in Bulgarije vindt, zeker aan niet-doorgaande lijnen. Ik ben wel een liefhebber dan dit soort bouwsels.

Afbeelding

Interieur stationsgebouw. Jammer van die houten Ikea-bankjes. Voor de rest is ook dit gebouw net een museum.

Afbeelding

Ik ga wat rondfietsen door de stad en in een van de wijken kom ik een industrieel complex tegen met echte communistische symbolen. Die heb ik nog niet eerder in Bulgarije gezien. Op het bord staat een hamer en sikkel boven het jaartal 1975. Omdat het op de foto niet te zien is, heb ik links op de afbeelding een close-up geplakt.

Ik ben van plan te overnachten in Sliven. Omdat het nog uren duurt voordat de trein vertrekt, ga ik een stuk fietsen. Na het eerstvolgende treinstation heb ik nog twee uren dus fiets ik nog verder, naar station Botevo/Ботево. Helaas kilometers lange zandpaden door de graanvelden, heuvel op heuvel af.

Afbeelding

Daardoor kom ik nog maar net op tijd aan bij het vervallen en verlaten stationnetje van Botevo. Enkele minuten later komt de trein, zo'n lelijk modern ding. Doordat de airco stuk is en de ramen niet open kunnen is het snikheet in de trein.

Afbeelding

Gelukkig moet ik overstappen op station Poveljanovo/Повеляново. Links de trein waarmee ik ben aangekomen, rechts van het perron zal de trein naar Sliven komen.

Afbeelding

Tussenstop in Karnobat/Карнобат. Ik heb bewust geen lange afstand gefietst deze dag vanwege onstuimige weerverwachtingen. Zodra ik in Sliven uit de trein stap, begint het te regenen tot diep in de nacht. Sliven is een stad met ca. 95.000 inwoners. Het heeft een leuk centrum en een hotel is snel gevonden.


Woensdag 23 juli 1014: Sliven/Сливен(BG) - Plovdiv/Пловдив(BG)

Ik ga naar het station en doe, nu het droog is, een rondje foto's van het prachtige gebouw.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Station Sliven, dit vind je bijna nergens meer.

Afbeelding

Interieur station Sliven. Een stad met bijna 100.000 inwoners en desondanks een kale stationshal zonder commercie.

Afbeelding

Een foto van het stationsplein, met de rug naar het stationsgebouw. Dit deel van Sliven staat vol flats. Ik heb nog enkele uren dus ik ga het eerst stukje van het traject fietsen. Zodra ik een paar kilometer buiten de stad ben zie ik links een bliksemschicht en enkele seconden later begint het voor mij ook te weerlichten. Het begint gelijk te regenen. Ik maak dat ik zo snel mogelijk weer in de stad kom, waar de hoge flats veiligheid bieden, maar middenin onweer in de open ruimte is zelfs een paar kilometer best lang. Het gekke is dat ik die hele bui niet zag aankomen, ik dacht dat het achter de bergen bleef hangen. Niet dus. Drijfnat aangekomen op het station koop ik een kaartje naar Plovdiv en de rest van de dag breng ik in de trein door.

Afbeelding

Tussenstop station station Zmejovo/Змейово. Ondertussen is het weer opgeklaard.

Afbeelding

Station Chirpan/Чирпан.

In Plovdiv begint het weer te regenen waardoor ik niet zoveel van de stad heb gezien. Ik heb een rondje gemaakt door het fraaie oude centrum.


Donderdag 24 juli 2014: Plovdiv/Пловдив(BG) - Dragoman/Драгоман(BG)

Deze dag reis ik naar Dragoman/Драгоман, een stadje aan de grens met Servië (ca. 5400 inwoners). Helaas heb ik door het slechte weer minder van Bulgarije kunnen zien dan ik van plan was. Vanaf Plovdiv neem ik de trein naar Sofia. Vanaf Sofia loopt een spoorlijn naar Dragoman, en verder naar Niš in Servië. Ik fiets de 42 kilometer naar Dragoman vanwege het mooie weer.

Ik stap uit op het hoofdstation van Sofia. Dat is wat rommelig door allerlei werkzaamheden. Sofia is druk. Het stedelijk gebied loopt enkele tientallen kilometers door. Bij het fotograferen van één van de stationnetjes word ik aangesproken door een stationschef die heel moeilijk over mijn foto's doet. Bij een volgend station staat de stationschef mij bij de ingang van het perron al op te wachten en gaat als een razende tekeer waardoor ik maar besluit om verder te gaan. Is er gebeld onderling? Ik kan het idiote gedrag niet verklaren.

De grootste stad langs het traject is Slivnitsa/Сливница met ca. 8000 inwoners.

Afbeelding

Centrum Slivnitsa.

Afbeelding

Na Slivnitsa is het nog ruim 20 kilometer fietsen naar Dragoman maar helaas was dit de weg helemaal tot aan Dragoman.

In Dragoman overnacht ik in een splinternieuw hotel, aan de rand van Dragoman. Het staat naast een zwembad met een soort restaurant/strandtent er naast. Allemaal gefinancierd door de EU. Er wordt tot diep in de nacht harde muziek gedraaid, maar omdat ik dit wist had ik vooraf al geregeld dat ik een kamer zou krijgen aan de rustige kant. Die kreeg ik en zodoende had ik - in tegenstelling tot veel anderen - een prima nacht in het hotel.

Voor het slapen gaan rij ik een rondje door Dragoman. Het is een en al verval en vergane glorie. Een restaurant is nergens te vinden. Gelukkig kon ik nog terecht bij dat restaurant naast het hotel waar uitstekend eten werd geserveerd voor Bulgaarse prijzen (alleen gratis is goedkoper).


Vrijdag 25 juli 2014: Dragoman/Драгоман(BG) - Niš/Ниш(RS)

Ik begin de dag met een fotoronde door Dragoman. Het station fotograferen is helaas niet gelukt. Overal was politie, en het perron is slechts op één manier te bereiken.

Afbeelding

Het hotel waar ik heb overnacht.

Afbeelding

Het centrum.

Afbeelding

Aan de andere kant van het plein staat dit vervallen hotel. In plaats van dat de EU stimuleert dat hier weer wat mee gedaan wordt, is er een hotel gebouwd aan de rand van het stadje, waar ik heb overnacht.

Afbeelding

Ik zoek naar een plek waar ik wat kan eten, maar ik kan op het plein niets vinden. Heel veel leegstand. In dit achterafstraatje vind ik een bakkerij waar ook koffie en pizzabroodjes verkrijgbaar zijn. En zelfs Wifi. Na dit ontbijt wordt het tijd Dragoman te verlaten.

Afbeelding

Op weg naar de grens. De grensovergang ligt op 14 kilometer afstand van Dragoman. Die heb ik snel afgelegd doordat de weg voortdurend daalt en het uitzicht is prachtig.

Afbeelding

De grens komt in zicht. De grens ben ik snel over. Het is een grote grensovergang. Ik kan langs de rij wachtende auto's die overigens ook niet heel erg lang is. Ik heb er weer een stempeltje bij in mijn paspoort. En een foldertje over verkeersregels, waarin op een kaart van Servië de grens met Kosovo ontbreekt.

Afbeelding

Dimitrovgrad/Димитровград (ca. 6300 inwoners), het Servische grensstadje.

Afbeelding

Het centrum van Dimitrovgrad, dat er heel wat vrolijker uitziet dan Dragoman.

De grensovergang, Dimitrovgrad en Niš worden verbonden met de E-80, een drukke tweebaansweg. Tot Dimitrovgrad kon ik nog een parallelweg gebruiken, maar vanaf Dimitrovgrad is er geen alternatief. De E-80 is verschrikkelijk om te fietsen. Smalle weg, veel vrachtverkeer.

Er wordt hard gewerkt aan een nieuwe snelweg die parallel loopt aan de E-80. Zo nu en dan is de snelweg te zien. Er staan borden langs de weg van de EU, want uiteraard is ook hier de EU met geld aan het strooien. Als die snelweg klaar is, dan zal dit een hele fijne weg zijn om de fietsen. Maar voor nu verstand op nul en fietsen maar. 24 kilometer tot de eerstvolgende grote plaats, Pirot/Пирот.

Afbeelding

Het oversized stationsgebouw van Pirot. Pirot is een stad ca. 39.000 inwoners. Ik rust even uit in het drukke centrum. Vanaf hier heb ik een alternatief voor de E-80: Een kleine weg door de bergen naar Bela Palanka/Бела Паланка. Deze plaats met ruim 8.000 inwoners ligt aan het spoor en aan de E-80.

Afbeelding

Ik verlaat Pirot.

Afbeelding

Na een paar honderd meter stijgen lijkt het hoogste punt bereikt, en begint de daling. De omgeving is prachtig, er is geen bebouwing langs de weg. De afdeling gaat uiteraard hard, en naarmate ik Bela Palanka nader staat er hier en daar weer een huis langs de weg.

Afbeelding

Ik rij Bela Palanka binnen, dat aan de voet van de bergen ligt. Ik kom langs het busstation, dat op deze foto te zien is. Niet alleen het gebouwtje met de vele voorzieningen valt op, ook de dienstregeling is indrukwekkend voor zo'n kleine plaats. Er vertrekken bussen naar Ljubjana, Salzburg, Sarajevo, Bar en Sofia!

Afbeelding

Het centrum van Bela Palanka.

Aan de rand van het centrum ligt een parkje dat helemaal is opgeknapt met EU geld! Ondanks dat Servië geen lid is van de EU. Dat de EU meebetaalt aan die snelweg kan ik nog begrijpen, want die maakt deel uit van routes tussen Bulgarije en andere EU-landen, maar dat de EU ook voor Sinterklaas speelt als er een park in een willekeurig plaatje opgeknapt moet worden begrijp ik echt niet.

Afbeelding

Het station.

Afbeelding

Wachten op de trein naar Niš.


Zaterdag 26 juli 2014: Niš/Ниш(RS) - Kraljevo/Краљево(RS)

Ik ga fietsen naar Kraljevo, waar ik overnacht om vervolgens door te gaan naar de grens met Bosnië.

Eerst breng ik een kort bezoek aan concentratiekamp Crveni Krst, een kamp uit de Tweede Wereldoorlog. Helaas kun je daar niet zelfstandig rondlopen. Een gids draait razendsnel een verhaal af. Het woord "concentrationcamp" is taboe, het mag alleen "memorial" genoemd worden. Opvallend is dat de wachttorens er uitzien alsof ze gisteren zijn opgeleverd. Volgens de gids is dat een bewuste keuze om te breken met het verleden.

Afbeelding

Ik heb Niš verlaten en in een flink tempo in noord-westelijke richting. Het is 126 kilometer fietsen naar Kraljevo. De eerste 50 kilometer van de route heb ik vorig jaar ook al gefietst.

Afbeelding

Station Đunis/Ђунис. Het station ligt buiten het dorp zelf. Vorig jaar ging ik hier rechts, maar dit jaar ga ik hier links om in meer westelijke richting verder te gaan naar Kruševac.

Afbeelding

Straatbeeld Đunis met nog geen duizend inwoners. Vanaf hier geen spoorlijn meer langs de route.

Een paar kilometer na Đunis moet ik rechtsaf de weg 215 naar Kruševac nemen. Bij de afslag aangekomen blijkt deze te zijn afgezet door de politie. Niemand mag er door. Het wordt mij niet duidelijk waarom, behalve dat zelfs fietsers de weg niet op mogen. Er zit niets anders op dan doorfietsen.

Afbeelding

Het alternatief is kilometers verder alsnog rechtsaf gaan en te rijden via een smalle weg door de bergen. Het eerste stuk is flink klimmen.

Afbeelding

De daling is inmiddels weer ingezet en met de laatste kilometers naar Kruševac schieten lekker op. De route is landschappelijk gezien prachtig, maar wel 20 kilometer extra.

Afbeelding

Kruševac/Крушевац, stad met 60.000 inwoners. De zon staat al laag. Ik begin aan de laatste etappe naar Kraljevo.

Afbeelding

Tussen Kruševac en Kraljevo ligt een spoorlijn en er rijden zelfs (weer) twee treinen per dag. Dit is het eerste stationnetje na Kruševac, station Koševi. Op het eerste gezicht lijkt het alsof hier geen trein meer komt.

Het wordt donkerder, maar er komt ook dreigende bewolking opzetten. Aangekomen bij station Vrnjačka Banja, ca. 20 kilometer voor Kraljevo, zie ik dat de avondtrein over tien minuten komt. Ik vind het mooi geweest voor vandaag en neem deze trein naar Kraljevo.


Zondag 27 juli 2014

Kraljevo/Краљево is een stad met ca. 72.000 inwoners. De weervoorspellingen beloven weinig goeds, en om bij de grens met Bosnië te komen moet ik een flink stuk fietsen. Ik heb een goedkope maar uitstekende hotelkamer bovenin een flat. Ik besluit om een rustdag te nemen. Het regent zo nu en dan. Het weer blijkt mee te vallen: Enkele klappen onweer. Helaas blijken ook de voorspellingen voor de komende dagen slecht. Het weer is onbetrouwbaar, behalve dat bijna zeker is dat er onweer is. Probleem is dat ik in Bosnië lange stukken moet fietsen tussen plaatsen waar overnacht kan worden, voordat ik in Sarajevo ben. Er rijden geen treinen. Alternatieve plannen, zoals reizen naar Kosovo en Albanië (dat ik graag nog eens wil bezoeken) lopen om dezelfde redenen stuk. Ik heb mailcontact met een busmaatschappij die naar Sarajevo rijdt, maar ze nemen geen fietsen mee.

De weersvoorspellingen in het oosten zijn echter veel gunstiger, veel stabieler en droger weer. Er zit niets anders op dan terug gaan naar Roemenië.


Maandag 28 juli 2014: Kraljevo/Краљево(RS) - Kragujevac/Крагујевац(RS)

Ik ga naar Kragujevac, een grote stad met meer dan 200.000 inwoners. Het is een korte treinreis. Als ik eerder al geweten had dat ik terug zou gaan, had ik dit de vorige dag al gedaan. Vanaf Kragujevac zal ik verder reizen in oostelijke richting.

Afbeelding

Wachten op de trein naar Kragujevac. In de verte donkere lucht. Een kwartier na het maken van deze foto breekt noodweer los. Veel bliksem en een wolkbreuk. Binnen de kortste keren staat het station blank. Alle wachtende mensen staan opgepropt in de kleine stationshal. De trein is slechts 20 minuten te laat. Niemand bereikt de trein met droge voeten.


Dinsdag 29 juli 2014: Kragujevac/Крагујевац(RS) - Zaječar/Зајечар(RS)

De weersvoorspellingen voor de dag zijn prima, 's avonds kans op onweer. De stad Zaječar, vlakbij de westelijke grens, lijkt mij een ideaal doel. Er naar toe fietsen zou mooi zijn, maar het zal flink klimmen worden. Maar daarvoor moet ik eerst naar Paraćin/Параћин, een stad met 25.000 inwoners gelegen aan de spoorlijn Niš - Belgrado.

Afbeelding

Paraćin is 55 kilometer fietsen. De route loopt via een smalle weg door de bergen die steil omhoog gaat. In het begin bevind ik mij op ca. 200 meter hoogte. Bovenstaande foto is van deze weg met in de verte zicht op Kragujevac.
Er zijn steeds minder huizen langs de weg totdat ook het asfalt ophoudt en er een onverharde weg overblijft. Dit gaat een paar kilometer door totdat ik iets boven de 550 meter kom. De weg begint te dalen en het asfalt begint weer. Dan zijn er ook weer wat huizen hier en daar.

Aan de voet van de bergen ligt het stadje Jagodina. Daar ligt ook de spoorlijn Niš - Belgrado al. De route tussen Jagodina en Paraćin komt mij bekend voor, die heb ik vorig jaar in tegengestelde richting afgelegd.

Later dan verwacht kom ik in Paraćin aan. De 82 kilometer naar Zaječar door de bergen gaan niet lukken. Ik overweeg om in Paraćin te overnachten, waar een goed hotel is. Ik kijk op het busstation en daar blijkt een bus naar Zaječar. Het personeel van de bus is erg behulpzaam. Voor 100 dinar per item kan bagage mee, en dat geldt ook voor de fiets. Die kan gewoon onderin het bagageruim. De bus vertrekt over een minuut al, maar ze helpen mij om heel snel bij het loket een kaartje te kopen en zo zit ik binnen 10 minuten in een luxe bus naar Zaječar :)

Alles wat niet onder handbagage valt moet onderin de bus vervoerd worden voor 100 dinar per item. Grootte maakt niet uit en daardoor is de fiets erg goedkoop. Het kaartje voor mezelf is weer erg duur, het was ca. 750 dinar. Voor Nederlandse begrippen nog erg goedkoop, maar in vergelijking met de prijzen voor de trein is het duur.

Afbeelding

Busstation Zaječar. Ik ben met de witte bus gekomen.

Zaječar/Зајечар is een stad met ca. 44.000 inwoners. In het centrum vind ik een goed hotel.


Woensdag 30 juli 2014: Zaječar/Зајечар(RS) - Calafat(RO)

Vanuit Zaječar ga ik terug naar Roemenië. Servië grenst aan Roemenië. Maar de route van Zaječar naar Calafat rijdt, ligt grotendeels in Bulgarije. Het is een geïsoleerd deel van Bulgarije, omdat het een smalle strook (ca. 40 kilometer breed) Bulgarije is ingeklemd tussen Servië en Roemenië.

Afbeelding

Om de situatie wat te verduidelijken hierboven een kaartje, gemaakt met Google maps. Tussen Vidin en Calafat is in de zomer van 2013 een brug geopend, de Nieuw Europa-brug. Die brug heeft enorme gevolgen voor het verkeer. Voordat de brug er was, was er een veerpont over de Donau tussen Vidin en Calafat. Vooral voor vrachtverkeer was deze overtocht erg duur. Daarnaast had verkeer te maken met lange wachttijden. Omdat het verkeer steeds meer toenam, zeker na toetreding van Roemenië en Bulgarije tot de EU, kwam er behoefte aan een brug. Er is al een brug over de Donau tussen Roemenië en Bulgarije, maar deze ligt honderden kilometers oostelijker. Het duurde door onenigheid over de locatie, tegenwerking en corruptie lang voordat de brug gerealiseerd kon worden, maar in de zomer van 2013 is deze dan toch geopend.

Vóórdat de brug er was, was het voor verkeer naar het westen van Bulgarije vaak handiger om via Servië te rijden. Daarom was de grensovergang Kula, die ik deze dag heb gepasseerd, ooit een drukke grensovergang. Ook de weg tussen de grensovergang en Vidin was ooit een drukke weg, maar sinds de opening van de brug compleet verlaten.

Afbeelding

Na een uitstekende overnachting en ontbijt in het hotel, ga ik Zaječar bij daglicht bekijken. Op de bovenstaande foto is het hotel te zien. Een medewerker vertelde dat het gebouw ooit volledig in gebruik was door een bank. Tegenwoordig zijn het appartementen, de onderste lagen worden gebruikt door het hotel en op de begane rond is nog een bankfiliaal in afgeslankte vorm.

Afbeelding

Het centrum van Zaječar.

Afbeelding

Station Zaječar.

Afbeelding

Op station Zaječar is een draaischijf aanwezig die ook nog wordt gebruikt. Na het maken van deze foto kwam er een beveiliger aan lopen die liet weten dat het absoluut verboden is om foto's te maken. Dom en paranoïde.

Afbeelding

In een winkeltje aan de rand van Zaječar koop ik een blik Jelen Pivo. Dit Servische is dominant in het straatbeeld aanwezig en op elke straathoek te koop. Die avond toch maar eens proberen.

Op weg naar Bulgarije. De weg gaat omhoog. Foto gemaakt richting Zaječar.

Er is geen verkeer behalve één luxe auto met een Oostenrijks kenteken. De auto stopt, het raampje gaat open en ze stellen een vraag. Maar de inzittenden spreken geen woord Duits, wat voor taal wel dat weet ik niet. Heel vaag. De auto rijdt verder.

Afbeelding

Ik nader de grens. Bij de grensovergang Vrška Čuka – Kula is helemaal niemand, behalve beambten natuurlijk. Ooit was de grensovergang druk, voordat de brug er was. Er zijn wat winkeltjes, maar die zijn allemaal gesloten. Er hangt een aparte sfeer, de stilte overheerst.

Afbeelding

Aangekomen in Bulgarije. Langs de weg hier en daar een verlaten tankstation en opvallend veel lege huizen.

Afbeelding

Het plaatsje Kula, de enige plaats van enige omvang tussen de grens en Vidin. Gelukkig is het tot nu toe droog, ondanks de dreigende lucht.

Afbeelding

De weg is ondertussen weer gaan dalen. Vidin komt steeds dichterbij.

Afbeelding

Station Vidin. Vidin/Видин is - gezien de ligging - een opmerkelijk grote stad met ca. 63.000 inwoners. Ooit het eindpunt van het Bulgaarse spoor, maar sinds de nieuwe brug er is loopt het spoor door naar Roemenië. Dagelijks rijden twee treinen tussen Vidin en het Roemeense Craiova.

Afbeelding

brug is een drukke autoweg, fietsers moeten een alternatieve nemen.
Om bij de brug te komen, geeft het navigatiesysteem stuurt mij eerst allerlei vreemde zandpaden op, en vervolgens krijg ik een route die richting de plek gaat waar het verkeer voorheen de veerpont op ging. Uiteraard is die weg helemaal verlaten. Het onkruid is al nadrukkelijk aanwezig.

Afbeelding

Vanaf deze weg loopt een smal asfaltweggetje naar de brug. Het weggetje loopt langs een soort dijk. Bovenstaande foto is gemaakt vanaf die dijk, waar je de brug goed kunt zien liggen. Ik kan de brug zo op rijden. Er is geen grenscontrole te zien aan de Bulgaarse zijde.

Afbeelding

Op de brug. De brug bestaat uit een vierbaansweg, een enkel spoor tussen de rijbanen en een enkel fietspad. Het fietspad heeft niet de hoogste prioriteit gehad, het is niet echt mooi afgewerkt. Maar het is bruikbaar :)
Op de foto zijn ook de standaard grensborden te zien van Roemenië.

Ik was van plan om de trein naar Craiova te halen in Calafat, maar door die ellendige zandpaden heb ik een half uur vertraging opgelopen. Ook heb ik een flinke moeten maken om bij die brug te komen. Ik besluit het rustig aan te doen, alles goed bekijken en hopen dat ik in Calafat iets vind om te overnachten. Zo niet, dan maar terug naar Vidin.

Afbeelding

De grenscontrole, gezamenlijk aan de Roemeense zijde van brug. Ook de grenscontrole heeft de opening van deze brug een beetje vertraagd. Toen de brug werd gebouwd, werd geen rekening gehouden met grenscontroles. Men nam aan dat Roemenië en Bulgarije tegen de tijd dat de brug in gebruik is, tot Schengen zouden zijn toegetreden. Dit is niet gebeurd en daar kwam men tegen de tijd dat de brug geopend zou worden pas achter. De overkappingen en hokjes waren er al, om de tol te innen. Er is snel nog een serie hokjes bij gezet om de grenscontrole uit te voeren, die uitsluitend bestaat uit controle van papieren.

Het fietspad gaat in een bocht naar links om de overkapping heen. Fietsers hoeven geen tol te betalen en zouden dus ook niets met de hokjes te maken krijgen. Maar wel met de grenscontrole.In de verte zie je naast het fietspad een wit hokje staan. Dat zou toch geen grenscontrole speciaal voor die enkele fietser en voetganger zijn? Inderdaad, bij het hokje aangekomen blijkt het een winkeltje te zijn. Braaf als ik ben vraag ik een agent wat de bedoeling is, en ik moet alsnog tussen de auto's door, door de grenscontrole heen om op een officiële manier Roemenië binnen te komen.

Calafat is een stad met 17.000 inwoners. Sinds de val van het communisme is het inwonertal fors gedaald. Calafat is een en al vergane glorie. De verklaring is simpel: Voorheen kwam al het verkeer door Calafat, maar sinds de brug er is gaat het langs Calafat. Dit is ook te zien op het kaartje dat ik hierboven heb laten zien: De brug ligt iets ten oosten van Calafat en deze heeft direct aansluiting op de wegen die Roemenië verder in gaan. Terwijl je vanuit de veerhaven heel Calafat door moest.

Zodra ik Calafat binnen rij, merk ik gelijk de gevolgen. Veel verval. Tijdens rond fietsen kom ik drie hotels tegen. Een groot hotelcomplex ligt er vervallen bij. Veel winkels, maar geen klanten. Buiten het centrum hangen wat groepjes mensen op straat, maar er gebeurt weinig.

Afbeelding

Station Calafat. Met deze foto heb ik een beetje gesmokkeld, want deze is eigenlijk de volgende ochtend pas gemaakt. Maar in deze reportage past de foto beter hier. De andere foto's van het station zijn wel gemaakt op deze dag, maar deze ging niet door het tegenlicht.

Een vervallen stationsplein. De fontein die vast ooit heeft gewerkt, is nu een natuurlijke plantenbak geworden.

Afbeelding

Het prachtige interieur.

Afbeelding

De uitgeklede dienstregeling. Enkele van deze treinen rijden naar Craiova, maar een deel rijdt slechts tot het volgende station, zodat mensen kunnen overstappen op de trein naar Vidin of Craiova. Dit station is namelijk nog steeds een kopstation. Het spoor vanuit Bulgarije sluit aan op het Roemeense spoor tussen Calafat en het veel kleinere station Golenţi.

De laatste trein van deze dag is allang vertrokken. Vreemd genoeg gaat de eerste trein al om 3:30 naar Craiova. Waarom is mij een raadsel. Alsof mensen uit de grote stad Craiova gaan stappen in Calafat.

Afbeelding

Spoorzijde station Calafat. Achter mij ligt op het moment van de foto nog een behoorlijk groot emplacement met allerlei vervallen gebouwen voor goederenvervoer. In de verte is een klein treintje te zien wat ik de volgende dag op station Golenţi aantref.

Vlakbij het station, precies tussen het station en het centrum valt mij een nieuw gebouw op. Het blijkt een hotel te zijn. Het hotel is verlaten, maar nog wel open. Ik informeer naar de kamers en ik kan een prachtige kamer krijgen voor 100 lei. Het hotel is in 2008 gebouwd, maar er is geen rekening gehouden met de brug. Volgens het hotel zelf is het een vier sterren hotel. Ik denk zelf dat het een goed drie sterren hotel is, maar de kamer is keurig. Ik verwacht dat faillissement een kwestie van tijd is. Het verval is al begonnen. De deurkruk valt er af zodra ik de badkamerdeur open, kleine defecten in de badkamer die niet gerepareerd zijn.

Ze hadden dat hotel op braakliggend terrein aan de weg bij de voet van de brug moeten bouwen. In plaats daarvan ligt het op steenworp afstand van zowel het station als de veerhaven. Zonder die brug een ideale locatie. Ik maak nog een wandelingetje. De veerhaven is verlaten, de grenspost is in verval maar toch loopt er politie rond die mij wegstuurt.


Donderdag 31 juli 2014: Calafat(RO) - Ploiești(RO)

Deze dag reis ik naar Ploiești. Daarvoor moet ik eerst naar Craiova. De trein naar Craiova is de trein vanuit Bulgarije, die stopt op station Golenţi, 14 kilometer fietsen vanaf het hotel.

Afbeelding

Foto vanuit het raam van de hotelkamer. In de verte zijn het station en de Donau te zien.

Afbeelding

Het hotel.

Afbeelding

Het centrum van Calafat.

Afbeelding

Basarabi, vlakbij Calafat. Hier komt het verkeer vanaf de brug terecht.

Afbeelding

Het volgende dorp is Golenţi. Vlak voor Golenţi ga ik rechtsaf richting het spoor. Dat ligt 4 kilometer van de weg. Ondanks dat het station helemaal is gemoderniseerd op kosten van de EU, loopt er alleen maar een zandpad heen. Ik moet mijn uiterste best doen om de trein niet te missen, grote plassen door de regenbuien van die nacht. Tot overmaat van ramp blijkt er geen spoorwegovergang te zijn om op het perron te komen. Daarvoor had ik een omweg moeten nemen. De trein staat er al. Op het perron staan twee politieagenten, wat niet vreemd is aangezien het een grensstation is. Ik neem de gok, en loop de sporen over naar het perron. Dat is niet zo gemakkelijk, de sporen liggen op een nieuw verhoogd spoorbed. In West-Europa streng verboden, maar de agenten wijzen naar de trein en lopen vervolgens weg. Ik kan nog net deze foto maken vanuit de deuropening en dan vertrekt de trein.

Ik heb geen kaartje gekocht en vraag mij af of station Golenţi een loket heeft. Pas na een uur komt de conducteur, en vraagt waar ik heen wil. Een kwartier voordat de trein in Craiova aan komt, komt hij terug en noemt hij een bedrag. Ik betaal, hij geeft de helft aan mij terug zonder treinkaartje en zegt: "Coffee for you, coffee for me" en loopt weg.

Afbeelding

Station Craiova. Ik heb enkele uren overstaptijd voordat de trein Regiotrans naar Ploiești vertrekt. Tijd voor een rondje Craiova en wat eten.

Afbeelding

Stationsplein Craiova. De Regiotrans trein staat klaar aan een achteraf gelegen perron. Omdat het een private trein is, koop ik mijn treinkaartje in de trein. Ik heb een lange maar voorspoedige rit naar Ploiești.

En daarmee ben ik aan het eind van deze reportage terug bij waar ik in het begin was. Het is een lang verslag en ik heb er ook erg lang over gedaan om het af te krijgen. Misschien wat saai. Positief is dat ik wel wat trajecten heb gefietst die ik al langer wilde bekijken, zoals Zaječar - Calafat. In het volgende en laatste deel ga ik (alsnog) naar Moldavië.

SvMp
Berichten: 700
Geregistreerd: zo 27 jul 2008 12:38
Woonplaats: Frieslân
Heeft Bedankt: 3 keer
Ontvangen Bedankjes: 7 keer
Bericht Re: Zomer 2014 deel 2/3: Van Ploiești naar Ploiești via BG e door groentje » za 27 dec 2014 05:34

Nou, je hoeft je echt niet te schamen, hoor. Plots je reisplannen omgooien, dat hoort bij het avontuur, en ik ben wellicht niet de enige die houdt van een avontuurlijk verhaal. Avontuurlijke reizen echter maar in beperkte mate 8-)

groentje
Medewerker Infrabel
Medewerker Infrabel
Berichten: 1530
Geregistreerd: vr 09 jan 2004 01:35
Woonplaats: Brussel, België
Heeft Bedankt: 1 keer
Ontvangen Bedankjes: 2 keer
 

Plaats een reactie

Keer terug naar Reisverhalen en (Foto-)Reportages

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast