Opeens Had Ik Het ... over treinen en ander openbaar vervoer, sinds 2003


Forumoverzicht  • Verhalen, reportages en meer  • Reisverhalen en (Foto-)Reportages
   
Registreren
 
 
 

Opeens Had Ik Het ... over treinen en ander openbaar vervoer, sinds 2003

Zomer 2014 deel 3/3: Moldavië en Transnistrië

Bijzondere bijdragen over het openbaar vervoer in Nederland of in het buitenland

Plaats een reactie

Bericht Zomer 2014 deel 3/3: Moldavië en Transnistrië door SvMp » wo 31 dec 2014 16:54

Ook dit jaar heb ik weer een lange reis gemaakt in de zomervakantie. Dit is het laatste deel van een driedelige serie reisverslagen van deze reis.

Aan het eind van het vorige deel ben ik weer aangekomen in Ploiești. Voor de tweede keer. Ruim een week daarvoor heb ik vanuit Ploiești een reis proberen te ondernemen naar Sarajevo. Ik ben teruggegaan naar het oosten, vanwege de slechte weersomstandigheden op de westelijke Balkan. Dit heb ik beschreven in het vorige deel. Aangekomen in Ploiești, moest ik een compleet nieuw plan bedenken. Ik had al een treinkaartje van Budapest naar Leer, vertrek vrijdag 8 augustus. Ik had dus nog 7 dagen. Hoewel ik niet veel tijd over had, kon ik alsnog naar Moldavië gaan. Ik zou al eerder naar Moldavië tijdens deze reis maar dat is niet doorgegaan door gedoe in Oekraïne, zoals ik in deel 1 heb beschreven. Ik besloot om alsnog naar Moldavië te gaan :)

De voorgaande delen:
Deel 1: viewtopic.php?f=16&t=17366
Deel 2: viewtopic.php?f=16&t=17435


Vrijdag 1 augustus 2014: Ploiești - Iași

Ik reis met de Regiotrans trein van Ploiești naar Iași. Deze rit duurt ruim 6 uren.

Afbeelding

Tussenstop station Buzău.

14:45 kom ik aan op station Iași. Daar geniet ik eerst van een heerlijke maaltijd in een Grieks restaurant. De stad Ungheni in Moldavië is 45 kilometer fietsen en daar heb ik nog genoeg tijd voor. Hemelsbreed ligt Ungheni slechts 20 kilometer van Iași, maar de grensovergang voor het wegverkeer ligt 20 kilometer noordelijker waardoor een lange omweg nodig is. Er zijn weinig grensovergangen tussen Roemenië en Moldavië.

Afbeelding

Na 23 kilometer komt de grensovergang Sculeni in zicht.

Het is erg rustig. Ik krijg een stempel in het paspoort en even later ben ik in Moldavië. Uiteraard heb ik geen foto's kunnen maken van de grensovergang, maar om een indruk te geven van hoe het er uit ziet een inkje naar Google Streetview: https://maps.google.nl/maps?hl=nl&ll=47 ... ,8.54&z=15

Afbeelding

Direct achter de grensovergang ligt het dorp Sculeni. Het dorp aan de Roemeense zijde van de grens heeft dezelfde naam. Foto van de doorgaande weg naar Ungheni.

Afbeelding

Zijstraatje in Sculeni. Verharde wegen zijn zeldzaam in Moldavië. Alleen de belangrijkste doorgaande wegen zijn verhard, en de wegen in de grote plaatsen. Alle andere wegen zijn onverhard. Dat geldt ook voor alle zijwegen in een dorpje als Sculeni.

Afbeelding

Waterput langs de weg. Let op het bordje :P

Afbeelding

Close-up van de put. Je ziet ze overal en ze zijn ook nog in gebruik. Ik heb een paar keer mensen gezien die water uit zo'n put halen. Dit exemplaar is overigens wel geclaimd door twee zwerfhonden.

Afbeelding

Gemeente Medeleni.

Afbeelding

Spoorwegovergang bij halte Medeleni. Ik tref het want er komt net een passagierstrein aan. De kans om een rijdende passagierstrein te zien is niet zo groot, want er rijden amper treinen. Op veel trajecten hooguit twee per dag. Alleen tussen Ungheni en Moldavië is het aantal treinen groter, maar nog steeds op één hand te telen.

De dienstregeling is hier te vinden: http://www.railway.md/ro/schedule/
Meer informatie heb ik niet gevonden. De dienstregeling geeft geen informatie over de tussengelegen haltes en stations. Op stations hangen borden met informatie, en alle stations hebben een toegankelijk gebouw en zijn bemand. Tussen stations liggen meestal 2 of 3 haltes. Haltes zijn kaal en er is geen enkele vorm van informatie aanwezig. De situatie is vergelijkbaar met andere landen van de voormalige Sovjet-Unie.

Afbeelding

De weg naar Ungheni. Ungheni is een stad met 38.100. Het is de zevende stad van Moldavië.

Afbeelding

Station Ungheni internationaal. Dit station wordt naar mijn weten alleen gebruikt voor internationale treinen. Vandaar de hekken op het perron rechts van het gebouw. Achter de bruine deur rechts vindt de grenscontrole plaats, en na de grenscontrole kom je bij de bruine deur in het midden het gebouw weer uit. De foto is gemaakt vanaf een voetgangersbrug over de sporen heen. De regionale treinen vertrekken vanaf een afzonderlijk perron aan de andere kant van de sporen.

Er zijn enkele pinautomaten in het centrum en ik pin mijn eerste Moldavische lei biljetten. De kleine bankbiljetten voelen in de handen als monopoliegeld.

Er zijn amper hotels. In een buitenwijk van de stad is een hotel dat helemaal is volgeboekt vanwege een bruiloft. Dat had ik niet verwacht! Wel wist ik al dat er amper hotels zijn buiten de hoofdstad. Ik kan verder ook geen slaapplek vinden. Treinen rijden niet meer. Er zit niets anders op dan terug naar Iași. Het is heerlijk weer dus het is geen enkel probleem. Ik vertrek met enige haast, want ik wil voor donker bij de grensovergang zijn. De wegen in Moldavië zijn slecht en onverlicht. De weg tussen de grensovergang en Iași is van goede kwaliteit. Bij de grensovergang zijn geen andere reizigers. Er zijn wat 24-uurs winkeltjes, maar die bevinden zich allemaal aan de Moldavische zijde van de grens. In Iași zoek ik het hotel op waar ik een paar jaar geleden ook prima heb overnacht: Hotel Ceramica. Een aanrader!


Zaterdag 2 augustus 2014: Iași - Chișinău

Deze dag opnieuw naar Moldavië, maar wel zo vroeg dat ik de trein naar Chișinău kan halen. De laatste trein naar Chișinău vertrekt 15:44 al. Deze trein de vorige dag al halen was onmogelijk. Voor de afwisseling neem ik de trein. Ik koop een kaartje bij het loket.

De trein is een oude trein van CFR. Een loc met twee wagons. In Iași stappen maar weinig mensen in, ik heb een hele coupé voor mezelf.

Afbeelding

De trein vertrekt. Tijdens stops bij tussengelegen stations raakt de trein helemaal vol.

Afbeelding

De trein rijdt het grensstation Ungheni Prut binnen.

Afbeelding

De rit naar Ungheni duurt volgens de dienstregeling 1:44 uur, maar het gaat om slechts ca. 25 treinkilometers. De trein staat ongeveer drie kwartier stil in Ungheni Prut. Het station heb ik alleen vanuit de trein gezien, het is een verzameling portacabins. Aan de andere kant van de trein heb ik uitzicht op het dorp, een zandweg en paard en wagens. De Roemeense grenspolitie komt in de trein.

Afbeelding

De trein gaat eindelijk rijden. De grens ligt op slechts 200 meter afstand van het station. De grens wordt gevormd door de rivier Prut.

Afbeelding

De brug over de Prut in zicht. De brug is ontworpen door Gustave Eiffel, die ook de Eiffeltoren heeft ontworpen.

Afbeelding

De brug dichterbij.

Afbeelding

De Prut vanuit de trein. Direct na het passeren van de grens, stapt de Moldavische grenspolitie in de trein. De paspoorten worden gestempeld. Het treinritje door Moldavië is heel kort, want het station ligt ongeveer een kilometer van de grens af.

Iedereen stapt uit en moet door het gebouw heen om het station te kunnen verlaten. In kleine groepjes worden mensen in een ruimte binnengelaten met een tafel waar de bagagecontrole plaatsvindt. Bijna iedereen mag doorlopen. Ze vragen wat aan mij, maar zodra blijkt dat ze mij niet kunnen verstaan moet ik gelijk doorlopen en kom ik uit in de stationshal. Het station kan via een voetgangersbrug verlaten worden, maar iedereen loopt over de sporen.

Afbeelding

Het perron voor de regionale treinen ligt ongeveer 100 meter verder, aan de andere kant van de sporen. Via de voetgangersbrug is het een flink stuk omlopen, dus ik neem net als de anderen de kortste weg: Over de sporen. De bovenstaande foto is vanuit de gereedstaande trein gemaakt. Helemaal in de verte is het internationale station nog een beetje te zien.

Vlakbij het perron - eigenlijk een simpele halte - voor de regionale treinen staat een groot gebouw. Het is het busstation, maar in de hoek is ook een loket waar treinkaartjes worden verkocht. Ik koop een kaartje naar Chișinău. Ik kan bijna niet geloven dat ik het juiste kaartje heb als ik de prijs zie: Omgerekend nog geen 50 cent. De rit duurt ruim 3 uren, en is ongeveer 110 kilometer.

Het komt goed uit dat ik al Moldavische lei heb, want de pinautomaten bevinden zich niet heel dichtbij het station en de overstaptijd is niet heel ruim.

De trein is vergelijkbaar met de lokale treinen in Oekraïne, met houten bankjes en een breed gangpad. De fiets er gemakkelijk staan.

De trein zit halfvol. Al gauw komt er brood, spek en bier tevoorschijn. Het bier zit in grote plastic flessen. Een andere passagier heeft glazen. Iedereen, mannen en vrouwen, drinkt het alsof het frisdrank is. Het wordt een gezellige boel. Ik krijg ook bier en brood. Eén van de passagiers spreekt een paar woorden Frans, de rest kan ik niet verstaan. Ze vinden het geweldig dat ik vanuit Nederland kom en naar Chișinău reis.

De conducteur zegt niets van de fiets, bijbetalen is niet nodig. En het onvoorstelbaar goedkope treinkaartje blijkt gewoon te kloppen.

Afbeelding

Tussenstop station Pîrliţa.

Afbeelding

Foto onderweg vanuit de trein.

Afbeelding

Prachtig authentiek landschap.

Lange tussenstops zijn er niet, de trein rijdt langzaam.

Afbeelding

Ook in Chișinău stopt de regionale trein op een afzonderlijk gelegen perron. Daar word ik verwelkomd door het bovenstaande bord. Op het bord zijn spoorlijnen getekend, maar op een aantal van die lijnen rijden geen passagierstreinen meer en spoorlijn naar Oekraïne door Transnistrië heen ontbreekt.

Afbeelding

Station Chișinău.

Chișinău is een leuke stad om doorheen te fietsen. Het fietsen is verrassend goed te doen. Ik heb enorme mazzel met de overnachting: Ik vind een bordje met appartementen te huur. Ik bel aan om te informeren en ik huur een appartement voor omgerekend 25 euro per nacht met wasmachine! Dat is meer dan welkom, want ik heb geen schone kleding meer.

Ik maak een plan voor de volgende dag. Ik kan terug fietsen naar Ungheni, maar ik heb ook de mogelijkheid om een dag in Chișinău te blijven voor een dagtocht Transnistrië. Die kans wil ik niet missen.


Zondag 3 augustus 2014: Transnistrië

Transnistrië is een niet-erkend staatje op Moldavisch grondgebied tussen Moldavië en Oekraïne in. Het verklaarde zich in 1990 eenzijdig onafhankelijk, toen Moldavië onafhankelijk werd. Dit resulteerde in een korte burgeroorlog. Het gebied kan zijn onafhankelijkheid handhaven dankzij het Russische 14e Leger, dat er nog steeds gelegerd is.

Het staatje wordt door niemand erkend, vreemd genoeg ook niet door Rusland. Ze hebben echter een eigen valuta, de Transnistrische Roebel. Die is alleen in Transnistrië te krijgen. In Transnistrië leeft de oude Sovjet-Unie voort. De economie is grotendeels op communisme gebaseerd. Al heeft dit vooral betrekking op symboliek en gebrek aan democratie. Voor de rest is het vooral erg kapitalistisch. Er is een kleine groep rijken. De zoon van de president is daar één van. Hij is eigenaar van Sheriff, een economisch conglomeraat met oa. supermarkten, tankstations en een voetbalclub.

Transnistrië is samen met Wit-Rusland de plek waar de sfeer van de oude Sovjet-Unie geproefd kan worden. Maar het is ook een van de meest corrupte plekken in Europa. De grensovergangen zijn berucht: Westerse toeristen die het land willen verlaten krijgen vaak te maken met beambten die je door intimidatie proberen geld te laten betalen. Om die redenen kies ik er voor om niet met de fiets te gaan, maar met de bus zodat ik niet helemaal alleen reis. Ik kan dan eventueel met de trein terug.

Afbeelding

Hal van het busstation. Met op de achterste muur een prachtig socialistisch-realistisch kunstwerk. Ik koop een kaartje bij het loket en ga naar de bussen. Ook in Moldavië veel meer bussen dan treinen. De bus naar Tiraspol, de hoofdstad van Transnistrië, rijdt ongeveer elk uur. Ik ga alvast in de bus zitten om verzekerd te zijn van een plaatsje bij het raam. Schuin achter mij gaan Nederlanders zitten die ook naar Transnistrië gaan. Ze grappen over Drenthe dat zich afsplitst van Nederland en ik hou wijselijk mijn mond. De bus hangt vol met kitscherige tierelantijnen.

Na een half uur gaat de bus rijden en begint de meest waanzinnige busrit die ik ooit heb gemaakt.

De provodnik verkoopt kaartjes. Schijnbaar ben ik de enige die vooraf naar het loket is geweest.

Helaas heb ik geen foto's. Dat is een te groot risico. Eerst een lang stuk voor Moldavië.

Naast mij zit een vrouw met een Transnistrisch paspoort, waarop een hamer en sikkel groot zijn afgebeeld.

Ik nader de grensovergang. Eerst zie ik iets wat op een Moldavische grensovergang lijkt. Er staat politie, maar al het verkeer rijdt door. Direct daarna komt de Transnistrische grensovergang. Iedereen verlaat de bus, behalve de twee Nederlanders. Ik ga achter de andere reizigers aan.

In een gebouwtje ga ik in de rij staan voor twee loketten. Alles verloopt snel en efficiënt. De man achter het loket heeft een enorme pet op met een hamer en een sikkel. Ik moet mijn best doen om mijn lachen in te houden. Het lijkt wel de toneelvereniging van het dorp, maar ik weet ook wel dat het allemaal heel serieus is. De man typt gegevens over uit mijn paspoort, en uit een printertje komt een klein papiertje, de immigratiekaart waarmee ik een dag in Transnistrië kan verblijven. Helaas geen stempel in mijn paspoort.

Ondertussen rijdt het verkeer heel langzaam door. Mannen in gewichtige uniformen en ook enorme petten met hamers en sikkels controleren de voertuigen. De twee Nederlandse jongens gaan na wat geschreeuw van de provnodnik alsnog naar het gebouwtje. Als iedereen weer in de bus zit, kan de bus doorrijden.

Bij een brug staat een Russische tank en soldaten. Alsof we oorlogsgebied in rijden. Ik kan mij echter niet meer herinneren of dit nou nog voor of pas na die grenscontrole was.

Afbeelding

Het splinternieuwe stadion van FC Sheriff.

Afbeelding

Eindbestemming van de bus is station Tiraspol. Na het uitstappen maak ik met enige voorzichtigheid deze foto van het station. Op het station is een loket waar geld gewisseld kan worden. Ik heb een beperkte hoeveelheid euro's meegenomen. Ik wissel mijn Oekraïense grivna's, waar ik nog genoeg van heb na mijn bezoekje aan Oekraïne. Dit is de enige manier om aan Transnistrische roebels te komen.

Afbeelding

Ik ga lopen en ik kom langs een stadspark. Uiteraard met de nodige hamers en sikkels in de ingang. In andere landen van de voormalige Sovjet-Unie zijn deze allang verwijderd, maar hier nog aanwezig.

Afbeelding

Straatbeeld. In Tiraspol rijden trolleybussen.

Het is mij niet duidelijk waar het centrum is. Wegwijzers ontbreken volledig. Ik kom bij een Andy's pizza en een grote Sheriff supermarkt. Maar achteraf vraag ik mij echt af of dit wel het centrum was. Ik haal wat boodschappen bij de Sheriff. Wat opvalt is dat het een moderne supermarkt is vol westerse producten, niet anders dan wat je in Nederland ziet. Ik kies mijn producten zo dat ik wat muntgeld bij de kassa terugkrijg.

De Transnistrische roebelbiljetten zijn niet zo bijzonder, maar de muntjes zien er door de hamer en sikkels heel Sovjet uit. Ik scoor nog wat muntjes door inkopen te doen bij kleine winkeltjes. Er zijn wel kleine kruidenierswinkeltjes, maar alle grote supermarkten zijn van Sheriff.

Afbeelding

Weinig propaganda in het straatbeeld, in tegenstelling tot Wit-Rusland. Hier wel propaganda. Er staat iets met "vrede", maar wie die kerel is weet ik niet.

Afbeelding

Straatbeeld met Stalinistisch gebouw. Het reclamebord rechts is reclame voor een bankpas. Ik heb meerdere pinautomaten gezien. Volgens mij is dat nieuw voor Transnistrië.

Afbeelding

Ik zorg er voor dat ik op tijd terug op het station ben. Opvalend: Het woord "station" staat op het gebouw in zowel het Moldavisch/Roemeens als het Russisch, maar ook het Roemeens staat in Cyrillisch schrift. Ik wil de trein terug nemen. De trein vanuit Oekraine naar Chișinău gaat dwars door Moldavië met tussenstops in Tiraspol en Bender. Ik heb wel eens gelezen dat er afspraken schijnen te zijn met Transnistrië dat ze de treinreizigers met rust laten. Het lijkt mij een gemakkelijke en veilige manier om Transnistrië uit te komen. Maar dan moet ik wel aan een treinkaartje zien te komen.

Een treinkaartje blijkt opmerkelijk gemakkelijk te krijgen. Ik ga naar het loket en geef aan dat ik naar Chișinău wil. Ik dacht dat ik extra geld moest halen, maar het kaartje is zo belachelijk goedkoop (omgerekend zo'n 20 cent) dat ik toch nog genoeg roebels heb om af te rekenen. Ik krijg een bijzonder treinkaartje. Het is gedrukt op papier van de Moldavische spoorwegen, maar wel met Cyrillische plaatsnamen. De valuta is Moldavische lei, maar ik er wordt afgerekend in Transnistrische roebel.

Ik ga in de lege hal wachten. Er zitten nog twee andere mensen. Het grootste deel van het gebouw is afgesloten. Er verschijnen twee agenten, uiteraard weer met gewichtige Sovjet-petten op. Ze vragen de immigratiekaart en laten iedereen verder met rust. De trein vanuit Oekraïne komt stipt op tijd. Op het treinkaartje staat in welke wagon ik moet zijn. Helaas neemt de provodnik mijn treinkaartje in :(

De trein vertrekt om 19:16 en komt om 21:44 aan in Chișinău. Voor de korte afstand is dat best lang. Dit komt door twee lange tussenstops. De eerste tussenstop is in Bender. Deze stad hoort nog bij Transnistrië. Op het station kunnen we uit de trein, en men gaat massaal roken op het perron. De uitgang van het perron en het gebouw worden bewaakt door politieagenten. Op Drehscheibe heb ik foto's gezien van de stationshal, knap dat ze dat ongezien hebben kunnen doen. Ik heb niet het lef om hier een foto te maken.

na de stop in Bender verlaat de trein Transnistrië. Geen controles in de trein meer, bij het verlaten zie ik wat soldaten bij een brug, vergelijkbaar met wat ik vanuit de bus heb gezien.

Afbeelding

De volgende lange tussenstop is al in Moldavië. Er is politie op het station alsof het een grensstation is, maar er zijn geen controles. Tijdens deze stop heb ik bovenstaande foto van de trein gemaakt.

Afbeelding

Om nog even in de Sovjet-sfeer te blijven: De loc uit de Sovjet Unie is van 1971.


Maandag 4 augustus 2014: Chișinău - Iași

Ik ga terug naar Roemenië. Dit keer niet met de trein, maar met de fiets om nog wat meer van het prachtige Moldavië te zien.

Afbeelding

Door Chișinău lopen brede zesbaans wegen. Het is druk, maar het fietsen is goed te doen.

Afbeelding

Bushokje. In de voormalige Sovjet-Unie hebben bushokjes de meest vreemde vormen en vaak zit er een winkeltje aan vast.

Afbeelding

De weg Chișinău uit.

Afbeelding

Ik heb Chișinău verlaten. Ungheni is vanaf hier nog 97 kilometer rijden.

Afbeelding

Prachtig bord dat de gemeentegrens aangeeft.

Afbeelding

Naar mate ik verder bij de stad vandaan raak, wordt de weg minder breed en is er minder verkeer.

Afbeelding

Station Strășeni.

Afbeelding

Halte Pănășești.

Afbeelding

Het spoor, gefotografeerd vanaf halte Pănășești.
De bordjes vallen op. Het kilometerpaaltje met het getal 1585 stamt volgens mij nog uit de tijd van de Sovjet-Unie, aangezien de spoorlijnen in het kleine Moldavië niet zo lang zijn. De tekst op het achterste bordje is in het Russisch. Blijkbaar nooit vervangen door bordjes in het Moldavisch/Roemeens.

Afbeelding

Fotootje vanaf een viaduct.

Afbeelding

Gemeente Călărași.
Călărași is een stadje met ruim 16.000 inwoners

Afbeelding

Flats langs de weg.

Afbeelding

Een dorpje onderweg.

Afbeelding

De weg. De route is prachtig. Moldavië is een prachtig land. Er is amper verstedelijking. Dit schijnt kwalitatief een van de beste wegen van het land te zijn. De weg komt door weinig dorpen, meestal gaat de weg er langs. Daardoor lijken sommige stukken oneindig te zijn.

Bij een waterput langs de weg maak ik wat foto's. Bij de put staat een auto met rokende motor. Er is een man druk emmers water uit de put aan het halen. We raken aan de praat, hij spreekt goed Engels. Dat verbaast mij niets, want de auto is luxer dan wat je gemiddeld ziet rijden. Hij gebruikt het water als koelvloeistof voor de oververhitte motor. Doet hij wel vaker. Hij vindt het uiteraard geweldig dat ik vanuit Nederland hier ben gekomen, maar is verbaasd dat ik foto's maak van die - volgens hem - lelijke huizen.

Ik rij door en ineens onweer! Ik rij door naar het eerst volgende station enkele kilometers verder. Het gaat om station Sipoteni.

Het duurt nog 2 uren voordat de trein naar Ungheni komt. Ik probeer toch verder te fietsen.

Afbeelding

Dorpje. Een paar kilometer verder begint het te regenen en ik hoor gerommel dus toch maar weer terug naar station Sipoteni.

Afbeelding

Station Sipoteni.

Afbeelding

Bij het loket koop ik een kaartje naar Ungheni.

Afbeelding

Dit is de "straat"-zijde van het station.

Afbeelding

Wachten op de trein.
Het onweer houdt aan, het regent een beetje. De trein komt mooi op tijd.

Afbeelding

De trein zit redelijk vol. De meeste mensen stappen uit op tussengelegen stations, ook al zijn het slechts haltes die aan een zandpad ver buiten het dorp liggen.

Afbeelding

Prachtige dorpjes. Moldavië doet mij denken aan wat ik heb gelezen over het Roemenië van 10 jaar geleden.

Afbeelding

De trein bij aankomst in Ungheni.

In Ungheni is het droog. Het hotel is weer vol dus ik ga fietsen naar Iași. Direct buiten Ungheni zie ik plotseling bliksem. Ik keer direct om en ik ga naar het station. Zodra ik bij het station aan kom, breekt noodweer los en staat het plein voor het station binnen de kortste keren blank. De stationshal is verlaten, alles is gesloten en het is helemaal donker. Er ligt iemand op de banken te slapen, verder is er niemand. Er rijden geen treinen meer naar Roemenië. De regenbui is hevig maar kort. Zodra het wat droger is, rij ik naar het centrum en ga ik eerst wat eten bij een restaurant.

Ondertussen is het donker geworden. Ik ga toch nog een poging doen om naar Roemenië te komen. Zodra ik buiten Ungheni ben, bliksem schuin achter mij en kort daarna ook weer voor mij. Het is weer mis dus ik weer terug. Ik ga terug naar het hotel waar ik vraag waar ik de taxi's kan vinden. De receptioniste biedt haar hulp aan en belt een taxi. Een kwartier later komt er een taxi die mij voor 8 euro naar de grensovergang wil brengen. Ik geef de receptioniste een fooi en laad mijn bagage en fiets in de taxi. Om het passend te krijgen moet het voorwiel er uit.

Daarna volgt een rit naar de grensovergang over donkere wegen. De taxi rijdt grotendeels 80 kilometer per uur over de hobbelige en donkere weg. Langs de weg soms voetgangers en een enkele fietser, zonder enige verlichting. Best gevaarlijk.

Bij de grensovergang rijdt de taxichauffeur tot na de eerste wachtpost. Daar moet ik in het licht mijn fiets weer monteren. Er is verder niemand en een agent loopt naar mij toe om te kijken waarom het toch zo lang duurt. Zodra alles weer gereed is, passeer ik de grens.

Bij de Roemeense grenspost informeer ik naar taxi's. Ik durf niet de 24 kilometer naar Iași niet te fietsen, gezien de grilligheid van het weer. De grenswachten hebben niets te doen. Ze bieden aan om te regelen dat ik met een vrachtwagen mee kan. Na een tijdje arriveert er een vrachtwagen. De agenten vragen of de fiets mee kan, de chauffeur zegt van niet. De controleren dat ook nog zelf en als het echt niet kan, dan laten ze de chauffeur door. Even later komt er toch een taxi en hij wil mij wel meenemen voor 100 lei (ca. 22 euro). Als de taxi wegrijdt, word ik uitgezwaaid door 5 politieagenten. Zo gebeurt er nog eens wat tijdens de nachtdienst op een stille grensovergang. En zo kom ik weer bij hotel Ceramica in Iași. In Iași overal grote waterplassen, dus het is ook daar flink noodweer geweest. De teller in de taxi is niet gebruikt, en ik denk dat ik te veel heb betaald, maar in totaal 30 euro voor een taxirit van 45 kilometer is voor Nederlandse begrippen heel goedkoop.


Dinsdag 5 augustus 2014: Iași - Brașov(RO)

Ik neem de Regiotrans trein naar Brașov. Deze vertrekt 15:34 en komt om 00:13 aan.

Afbeelding

Station Mărășești. Veel materieel.

Afbeelding

Station Mărășești.

Afbeelding

Station Mărășești.

Afbeelding

Station Râmnicu Sărat


Woensdag 6 augustus 2014: Brașov(RO) - Oradea(RO)

's Ochtends vroeg neem ik de CFR-trein met eindbestemming Satu Mare. Mijn bestemming is echter Cluj Napoca. Als ik geen vertraging heb, dan heb ik in Cluj Napoca aansluiting op een Regiotrans trein naar Oradea.

De rit naar Cluj Napoca duurt ongeveer 7 uren. Ik kom zonder vertraging aan dus ik nog in Oradea komen. Ik ga op mijn gemak naar de trein van TFC, een private maatschappij. De conducteur laat mij de trein niet in, want ik heb geen kaartje. Blijkt dat ik dat toch aan het loket moet kopen, wat zelden het geval is met private treinen in Roemenië. Dus zit er niets anders op dan een sprintje trekken naar het loket.

De route tussen Cluj Napoca en Oradea is prachtig! Drie jaar geleden heb ik deze route ook gedaan. Sindsdien is er niets veranderd. De trein komt mij echter bekend voor. Het is een Nederlandse Wadloper! Het duurde even voordat ik het door had omdat alle Nederlandse teksten zijn vervangen door Roemeense teksten.

Afbeelding

De Wadloper op station Oradea.

In Oradea overnacht ik in hetzelfde uitstekende hotel als eerder deze reis, toen ik ook in Oradea was.


Donderdag 7 augustus 2014: Oradea(RO) - Győr(HU)

Voor de volgende dag moet ik in Budapest zijn om daar de trein naar huis te nemen. Om te profiteren van de goede weersvoorspellingen maak ik een alternatief plan: Ik ga deze dag naar Budapest, maar vanaf Budapest reis ik door naar Győr. De volgende dag fiets ik van Győr naar Bratislava, om vanaf daar de trein te nemen in plaats van vanaf Budapest.

Afbeelding

Grensovergang Ártánd-Borş, de Roemeense zijde. De grensovergang is inmiddels flink afgeslankt. Het grootste deel staat leeg en er is nog slechts één gezamenlijke controle van Roemenië en Hongarije. Er zijn geen wachtende auto's dus ik ben heel snel in Hongarije.

Afbeelding

Het grensdorp Ártánd in Hongarije. Het verschil met Roemenië is enorm, wat onmiddellijk opvalt na het passeren van de grens.

Afbeelding

Station Biharkeresztes, ca. 4100 inwoners. De dorpen Ártánd en Biharkeresztes zitten vrijwel aan elkaar vast. In Biharkeresztes bevindt zich het grensstation wat op de bovenstaande foto te zien is. Mensen die per trein naar Roemenië reizen komen meestal langs dit station.

Ik fiets een paar stations verder.

Afbeelding

Station Berettyóújfalu, een stadje met een onuitspreekbare naam en ca. 16.000 inwoners.

Ik heb nog meer dan een uur de tijd en wil nog een station verder fietsen, maar dat gaat niet doordat ik de weg niet kan gebruiken. Het zit zo: Hongarije is voor mij bijna het ideale fietsland. Authentieke dorpen, even authentieke stations, het is dunbevolkt, niet duur, vriendelijke mensen, goede treinen en goede overnachtingsmogelijkheden. Er is echter één probleem: Op veel doorgaande wegen is fietsen niet toegestaan. Er is echter ook geen alternatief in de vorm van een fietspad of een parallelweg. Dit is zeer willekeurig: Sommige stukken wel, sommige stukken niet, en soms zelfs een fietspad dat ineens ophoudt (EU-subsidie op?) in de middle of nowhere en vervolgens een verbodsbord. De enige optie is dan de verbodsborden negeren, wat ik veelvuldig doe. Maar er zijn wegen waar het fietsen ook echt niet kan zonder gevaar van eigen leven. Veelal wegen die erg smal en druk zijn.

De weg tussen Berettyóújfalu en Sáp, de E60, is zo'n weg. Dus er zit niets anders op dan terug naar station Berettyóújfalu en daar op de trein wachten.

Afbeelding

Afbeelding

Spoorzijde station Berettyóújfalu.

Afbeelding

De trein naar Biharkeresztes. Na deze trein komt de trein in de tegengestelde richting, die ik moet hebben.

Afbeelding

Terwijl in Nederland de treinen steeds fiets-onvriendelijker worden met een problematisch gebrek aan ruimte, wordt het in Hongarije alleen maar beter. Veel treinen hebben een grote afzonderlijke goederenruimte voor fietsen. Ik zie echter voor het eerst deze stickers boven de banken vlakbij de fietsruimte: Zitplaatsen speciaal voor fietsers. Kijk NS, zo kan het ook!

Afbeelding

Station Sáp vanuit de trein.

Afbeelding

Overstappen op station Püspökladány.

Afbeelding

Budapest vanaf een brug over de Donau. Fietstochtje van Budapest-Nyugati naar Budapest-Déli, tussendoor nog wat eten. Vanaf Budapest-Déli de trein naar Győr nemen, waar ik de naam Győr schijnbaar zo beroerd uitspreek dat de lokettist het niet begrijpt zonder dat ik het opschrijf. 's Avonds laat kom ik aan in Győr. Daar overnacht ik in een vrij luxe hotel waarvoor ik een kamer kan krijgen voor 48 euro via Booking.com. Ik boek echter niet meer van tevoren en informeer gewoon in het hotel. Daar blijkt de kamer omgerekend ruim 80 euro te kosten! Maar door ter plekke met mijn telefoon de kamer via Booking te boeken, krijg ik dezelfde kamer voor 48 euro. Volgens mij is dat ook nog duurder voor het hotel dan rechtstreeks zaken doen. Het is een mooie kamer, maar 80 euro is het echt niet waard.


Vrijdag 8 augustus 2014: Győr(HU) - Ústí nad Labem(CZ)

Het is een prachtige dag en ik ga fietsen van Győr naar Bratislava. Het is 76 kilometer fietsen naar station Bratislava hl.n., maar helaas zijn er stukken weg verboden voor fietsers (zoals ik eerder in dit reisverslag al beschreven heb) en moet ik omwegen maken. Om weer wat tijd terug te winnen neem ik de trein van Öttevény naar Mosonmagyaróvár.

Afbeelding

Wachten op station Öttevény.

In Mosonmagyaróvár volg ik niet langer de spoorlijn (die naar Oostenrijk gaat), maar ga ik in noordelijke richting naar de grens, vlakbij het drielandenpunt Oostenrijk, Hongarije en Slowakije.

Afbeelding

Het dorp Bezenye.

Na Bezenye loopt een spoorlijn langs de weg naar Slowakije.

Afbeelding

Station Rajka. Rajka is de grensplaats en dat is de enige reden waarom dat station zo groot is. Voor passagierstreinen is het vandaag de dag een kopstation waar slechts een handjevol treinen per dag vertrekken. Het spoor aan de andere kant van de grens naar Bratislava wordt niet meer voor reizigersvervoer gebruikt.

Afbeelding

Op dit station komen treinen van Raaberbahn. Het is een spoorwegonderneming in handen van de Hongaarse en Oostenrijkse overheid. Ze bedienen spoorlijnen in het noord-westen van Hongarije. Totdat ik dit station bezocht heb ik nooit geweten dat er naast de MÁV nog een ander bedrijf aan reizigersvervoer doet in Hongarije.

Afbeelding

Ik verlaat Rajka en volg de doorgaande weg richting grens. De grens ligt maar op een kilometer afstand van Rajka.

Afbeelding

Ernstig vervallen grensovergang. Verlaten vanwege Schengen, maar de gebouwen staan er nog.

Afbeelding

De doorgaande weg.

Afbeelding

Aankomst in Slowakije. Vanaf hier wordt het steeds dichter bebouwd, al kan ik nog vele kilometers rijden via een groen weggetje vlakbij de Donau. Totdat ik in Petržalka kom, een naoorlogse wijk vol flats. Op station Bratislava hl.n. neem ik de Eurocity naar Praag waarvoor ik al een kaartje heb vanaf Budapest.

In Praag drink ik een biertje in het centrum van Praag met een kennis. Daar is een leuk café waar je voor een lage prijs lekkere halve liters kunt drinken. Het is erg populair, aangezien je even moet wachten bij de ingang en het personeel beschikbare plaatsen toewijst. Het is gezellig en ik haal net op tijd de rychlik (Tsjechisch treintype) naar Ústí nad Labem. Rond 1:00 uur 's nachts kom ik aan in Ústí nad Labem, waar ik een hotelkamer heb geboekt voor de laatste overnachting.


Zaterdag 9 augustus 2014: Ústí nad Labem(CZ) - Huis

's Ochtends vroeg zet ik de reis naar huis voort. Eerst met een Tsjechische stoptrein naar Děčín. In Děčín neem ik een regionale trein naar Dresden. Het is een Duitse Talent, bomvol met fietsen. Maar ik kan er nog net bij. Vanaf Dresden wordt het relaxed, want ik heb een Intercity naar Münster. Ik stap echter al in Hamm uit om nog een stukje te fietsen.

Afbeelding

Station Mersch(Westf). Dit station doet wel een beetje aan Oost-Europa denken, maar het is gewoon Duitsland.
Hier wil ik de trein nemen naar Münster, maar deuren gaan niet open van het achterste treinstel! Ik ren naar voren, maar de trein rijdt al weg. Ik fiets door naar Drensteinfurt en neem daar de volgende trein. Gelukkig ben ik nog op tijd in Leer om de trein naar huis te halen.

En daarmee eindigt een geïmproviseerde reis.

Mijn twee belangrijkste conclusies:
- Moldavië is prachtig en een aanrader mocht je in de buurt zijn. Ik wil veel meer van dit land zien. Het is geen gemakkelijk land om te reizen door weinig wegen en weinig overnachtingsmogelijkheden.
- Roemenië is echt een leuk land. Je maakt er van alles mee. Ik ga het hoe langer, hoe meer waarderen. Je moet echter niet te veel vast leggen van tevoren.

SvMp
Berichten: 700
Geregistreerd: zo 27 jul 2008 12:38
Woonplaats: Frieslân
Heeft Bedankt: 3 keer
Ontvangen Bedankjes: 7 keer
Bericht Re: Zomer 2014 deel 3/3: Moldavië en Transnistrië door groentje » vr 02 jan 2015 08:13

Ik zit te broeden op een trip in Maart, en dit geeft me opnieuw heel wat inspiratie, ook al doe ik het zonder fiets.. Bedankt, ook voor de foto's!

groentje
Medewerker Infrabel
Medewerker Infrabel
Berichten: 1530
Geregistreerd: vr 09 jan 2004 01:35
Woonplaats: Brussel, België
Heeft Bedankt: 1 keer
Ontvangen Bedankjes: 2 keer
Bericht Re: Zomer 2014 deel 3/3: Moldavië en Transnistrië door groningen » vr 02 jan 2015 09:01

Als je dat ene grensstation in Roemenie op Google Streetview dan valt er wat vreemds op. Er liggen 2 (waarschijnlijk) 1435 mm sporen naast elkaar. Verder de overgang van het Oostblok naar die ene duitse station (en verder niets) is wel heel snel.
5 - 10 - 20 - 50 - 100 - 200 - 500

groningen
Berichten: 5483
Geregistreerd: zo 08 nov 2009 23:17
Woonplaats: Groningen
Ontvangen Bedankjes: 10 keer
Bericht Re: Zomer 2014 deel 3/3: Moldavië en Transnistrië door SvMp » vr 02 jan 2015 10:45

groentje schreef:Ik zit te broeden op een trip in Maart, en dit geeft me opnieuw heel wat inspiratie, ook al doe ik het zonder fiets.. Bedankt, ook voor de foto's!

Dan kan ik Roemenië zeker aanbevelen!
Ook kan ik Moldavië aanraden, is een fantastische trip zonder de moeilijkheden die je in Oekraïne eventueel kunt tegenkomen. Er is een goede aansluiting naar de hoofdstad, en het is een erg leuke treinrit. Het er naar toe reizen met de trein kost heel veel tijd, al kan dat wat verminderen met nachttreinen. Interrail is niet geldig in Moldavië, maar ook niet nodig.

groningen schreef:Als je dat ene grensstation in Roemenie op Google Streetview dan valt er wat vreemds op. Er liggen 2 (waarschijnlijk) 1435 mm sporen naast elkaar. Verder de overgang van het Oostblok naar die ene duitse station (en verder niets) is wel heel snel.

Dat kan kloppen. De spoorlijn is enkelsporig op de brug waarmee de trein de grensrivier oversteekt. Ungheni is het eindstation, en daar eindigt waarschijnlijk ook het normaalspoor.

Wat die overgang aan het eind betreft: Ik heb weinig foto's gemaakt nadat ik in Bratislava in de trein ben gestapt. Daarna alleen nog maar in de trein gezeten. Het zijn moderne treinen, ramen kunnen niet open. En stations zoals Praha hl.n. en Dresden Hbf vind ik niet interessant. Ik ben dan meer bezig met het regelen van een bak koffie dan met het maken van foto's.

SvMp
Berichten: 700
Geregistreerd: zo 27 jul 2008 12:38
Woonplaats: Frieslân
Heeft Bedankt: 3 keer
Ontvangen Bedankjes: 7 keer
Bericht Re: Zomer 2014 deel 3/3: Moldavië en Transnistrië door groentje » za 03 jan 2015 04:09

Wel, ik dacht de nachttrein richting Brasov te nemen, maar dan die over Oradea, Cluj-Napoca en Miercurea Ciuc, waar ik al dan niet ergens onderweg uitstap. En verder lijken er inderdaad hopen interessante steden en stadjes te zijn, maar ik heb nog niets vastgelegd, behalve mijn vrijbiljetten. Daar doet Moldavië ook niet aan mee, maar voor de prijs moet ik het wellicht niet laten, en ik ben niet zeker van de privémaatschappijen in Roemenië, maar ook daar zal de prijs wellicht ook niet zo'n onoverkomelijk probleem zijn...
Ik heb vrijbiljetten voor Duitsland, Tsjechië, Slovakije, Hongarije (ook Gysev), Roemenië, Oostenrijk, Zwisterland en zelfs Frankrijk, het grootste probleem zal echter tijd worden...

groentje
Medewerker Infrabel
Medewerker Infrabel
Berichten: 1530
Geregistreerd: vr 09 jan 2004 01:35
Woonplaats: Brussel, België
Heeft Bedankt: 1 keer
Ontvangen Bedankjes: 2 keer
 

Plaats een reactie

Keer terug naar Reisverhalen en (Foto-)Reportages

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast